Συνασπισμός

Ο άθλιος πολιτικός του ρόλος.

Γιατί ο κόσμος δεν τον συμπαθεί;

Γιατί η επανεκλογή του Αλαβάνου

ήταν μια χαμένη ευκαιρία

για τη δημοκρατία μας;

Η περίπτωση του Συνασπισμού είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπου αποδεικνύεται με τον πιο απόλυτο τρόπο ότι ο λαός έχει ένα αλάθητο ένστικτο. Ένστικτο επιβίωσης. Ένστικτο αυτοσυντήρησης. Ο λαός, ακόμα και σε συνθήκες αδιεξόδου, δεν θα εμπιστευτεί ποτέ στον Συνασπισμό την εξουσία. ΠΟΤΕ. Εδώ κάποιος εύλογα θα ισχυριστεί ότι δεν έχουμε δίκιο. Ειδικά τώρα μετά από τις πρόσφατες εκλογές. Ακόμα δεν έχουν αφήσει κάτω τα ποτήρια από τις προπόσεις της νίκης. "Θριάμβευσαν" και αυτό το πανηγυρίζουν ακόμα.

Τα πάντα είναι θέμα γνώσης. Τα πάντα είναι θέμα ικανότητας ανάλυσης των δεδομένων. Τα αστικά κόμματα δημιουργούν μια απάτη, η οποία περνά στον κόσμο και "νοθεύει" τα δεδομένα. Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό; Τα αστικά κόμματα παριστάνουν τις παρατάξεις και αυτό είναι παράνομο και παραπλανητικό ταυτόχρονα.

Το ότι είναι παράνομο είναι πασιφανές. Το Σύνταγμά μας "θεωρεί" ότι όλοι —εκτός ελαχίστων μειοψηφιών— είμαστε δημοκράτες και άρα ανήκουμε στην ίδια παράταξη. Όποιος έχει διαφορετική ιδεολογία από τη δημοκρατική, δεν συμμετέχει στις εκλογές, παρά ζητά δημοψήφισμα ή κάνει επανάσταση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος ν' ανατραπεί η κυρίαρχη και συνταγματικώς "κλειδωμένη" ιδεολογία. Από εκεί και πέρα τα πάντα είναι θέμα λογικής. Δεν είναι δυνατόν ν' αμφισβητείς την κυρίαρχη ιδεολογία και να συμμετέχεις στις δικές της εκλογές, ζητώντας "εντολή" να τη διαχειριστείς με βάση τους δικούς της νόμους. Δεν είναι δυνατόν να είσαι μουσουλμάνος και να στοχεύεις τη θέση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

Σ' ό,τι αφορά το παραπλανητικό του θέματος, αυτό το οποίο συμβαίνει είναι το εξής απλό πράγμα. Οι πανηγυρισμοί των μικρών κομμάτων είναι παραπλανητικοί, γιατί φέρονται και ενεργούν σαν παρατάξεις, ενώ δεν είναι τέτοιες. Οι παρατάξεις λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που προβλέπεται για τα αστικά κόμματα. Ακόμα και η παραμικρή αύξηση του ποσοστού τους είναι λόγος χαράς και πανηγυρισμού για τους ομοϊδεάτες και λόγος θλίψης και προβληματισμού για τους αντιπάλους.

Το να διπλασιάσουν για παράδειγμα το ποσοστό τους οι βασιλόφρονες είναι λόγος πανηγυρισμού για τον βασιλιά τους και τους παρατρεχάμενούς του και λόγος προβληματισμού για τους δημοκράτες. Το να κάνουν το ίδιο οι κομμουνιστές είναι εξίσου σημαντικό. Γιατί; Γιατί όλοι αυτοί βρίσκονται "απέναντι" από τη δημοκρατία και έχει νόημα γι' αυτούς να μπορούν να της αποσπούν δυνάμεις. Σημειώνουν νίκες εις βάρος της δημοκρατίας κάθε φορά που της περιορίζουν το ποσοστό της. Ακόμα κι έναν άνθρωπο να αποσπούν σε κάθε εκλογική διαδικασία, είναι κέρδος άξιο πανηγυρισμού.

Τα κόμματα δεν έχουν σχέση μ' αυτήν την κατάσταση. Τα κόμματα είναι πολιτικές "επιχειρήσεις" ιδιωτών δημοκρατών, οι οποίες παράγουν ένα πολιτικό "προϊόν". Θέτουν αυτό το "προϊόν" στην κρίση του λαού και περιμένουν την "εντολή" του. Μπαίνουν σε μια ιδιότυπη εκλογική "αγορά" και περιμένουν να προτιμηθούν έναντι των ανταγωνιστών τους. Τα προγράμματά τους κρίνονται και όχι η ιδεολογία τους, εφόσον αυτή θεωρείται δεδομένη, ώστε να δικαιούνται να συμμετάσχουν στις εκλογές.

Με βάση λοιπόν τη συνταγματική λογική οι παρατάξεις είναι πολύ συγκεκριμένες. Υπάρχει η κυρίαρχη δημοκρατική παράταξη, η οποία σήμερα έχει επιβάλει το δικό της Σύνταγμα και από εκεί και πέρα υπάρχουν οι παρατάξεις οι οποίες βρίσκονται "αριστερά" της και "δεξιά" της και αμφισβητούν το Σύνταγμα αυτό. Υπάρχει η κομμουνιστική παράταξη, όπως υπάρχει και βασιλική και φασιστοχουντική παράταξη. Αυτές είναι οι παρατάξεις. Δεν υπάρχουν άλλες. Τα κόμματα είναι "απόψεις" δημοκρατών μέσα στην κυρίαρχη παράταξη. Δεν έχουν περιορισμό. Μπορούν να είναι ακόμα και εκατομμύρια. Ο κάθε Έλληνας μπορεί να γίνει αρχηγός κόμματος και να "περιφέρει" την άποψή του στις εκλογές. Απλά, για να μπεις στη διαδικασία των εκλογών, πρέπει να δηλώσεις ότι σέβεσαι το δημοκρατικό Σύνταγμα.

Δεν διαβεβαιώνεις τον Άρειο Πάγο για την πίστη σου στο Σύνταγμα για πλάκα. Τον διαβεβαιώνεις, για να τον πείσεις ότι είσαι δημοκράτης και έτοιμος να διαθέσεις το "προϊόν" σου σε μια "αγορά", η οποία διέπεται από συγκεκριμένη ιδεολογία και νόμους. Αυτό σημαίνει ότι ένα κόμμα έχει θεωρητικά κάποιον περιορισμένο χρόνο "ζωής". Συμμετέχει σε λίγες εκλογικές διαδικασίες μέχρι να γίνει γνωστή η πρότασή του και δίνει τη μάχη του. Αν "απορριφθεί" από τον λαό, δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης.

Δεν έχει λόγο ένα κόμμα να καρκινοβατεί με ένα μονοψήφιο ποσοστό ψήφων. Δεν έχει λόγο να υπάρχει, όταν δεν μπορεί να υλοποιήσει τον βασικό του στόχο, που είναι η ανάληψη της εξουσίας. Λόγο ύπαρξης σε τέτοιο επίπεδο έχουν μόνον οι παρατάξεις. Αυτές μπορούν να περιμένουν αιώνια την ευκαιρία τους. Η ιδεολογία τους έχει διαχρονική αξία γι' αυτούς που την υιοθετούν και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν αλλάζει από την επικαιρότητα. Αντίθετα το κόμμα έχει σχέση με τη διαχειριστική άποψη.

Η άποψη από τη φύση της εξαρτάται από τον χρόνο στον οποίο διατυπώνεται. Σήμερα μπορεί να είναι σωτήρια και αύριο να μην έχει εφαρμογή. Απλά πράγματα. Αν σήμερα διεκδικείς τη διαχείριση του κρατικού "κάρου", ως ο καλύτερος "αμαξηλάτης", αύριο, με τις ίδιες ακριβώς γνώσεις, δεν διεκδικείς τίποτε, αν το κρατικό "κάρο" αντικατασταθεί με "αεροπλάνο" και απαιτούνται πλέον γνώσεις "πιλότου". Αυτό συμβαίνει με τα κόμματα τα οποία θέλουν να οδηγήσουν τον τόπο με ασφάλεια μέσα από τα συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει την ώρα εκείνη. Αν το κόμμα δεν πιάσει το "κύμα" της επικαιρότητας, δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Αντιλαμβανόμαστε ότι τα πανηγύρια του Συνασπισμού δεν έχουν κανένα νόημα με βάση τη συνταγματική λογική. Με βάση αυτήν τη λογική ο Συνασπισμός υπέστη για μια ακόμη φορά μια συντριπτική ήττα. Αν δεν υπήρχαν τα τεράστια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα γύρω από τη διαχείριση της εξουσίας και τη νομή των προνομίων, το 5%, το οποίο έλαβε στις τελευταίες εκλογές, θα ήταν ένα ποσοστό ικανό να τον οδηγήσει στη διάλυση. Από τη στιγμή που επανειλημμένα και κατηγορηματικά ο λαός αρνείται να του εμπιστευτεί τη διαχειριστική εξουσία, ακόμα και διπλάσιο να ήταν το ποσοστό του, θα έπρεπε να διαλύσει. Δεν είναι δηλαδή θέμα οπτικής γωνίας. Το ποτήρι δεν είναι μισογεμάτο για τους αισιόδοξους. Το ποτήρι είναι παντελώς άδειο με ένα 5%.

Όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί υπάρχει "εκτροπή" της ορθής συνταγματικής λειτουργίας. Σταδιακά και εντελώς βουβά έχει καταλυθεί το Σύνταγμα. Τα κόμματα έχουν πάψει να περιορίζονται στον ρόλο που προβλέπει το Σύνταγμα γι' αυτά και παριστάνουν τις παρατάξεις. Όμως, επειδή πραγματικές παρατάξεις δεν υπάρχουν εντός του συνταγματικού πλαισίου, αυτό το οποίο γίνεται είναι κάτι το πολύ επικίνδυνο. Τα κόμματα, προκειμένου ν' αποκτήσουν μονιμότητα παρατάξεων, έχουν αποκτήσει "εξειδικεύσεις". Εμπλέκονται σε ταξικά και άλλα συμφέροντα, ώστε η μονιμότητα των συμφερόντων αυτών να μεταφέρεται και στους εκφραστές τους.

Με αυτήν τη λογική ιδρύεται ένα κοινό κόμμα και στη συνέχεια μεταλλάσσεται σε εκφραστή συγκεκριμένων ταξικών συμφερόντων. Δεν απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, προκειμένου να το ψηφίσει ώστε ν' αναλάβει την εξουσία, παρά γίνεται μόνιμος εκφραστής των συμφερόντων μιας συγκεκριμένης κοινωνικής μερίδας απέναντι στην εξουσία, την οποία έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα διεκδικήσει. Ο όγκος της κοινωνικής αυτής μερίδας το τοποθετεί μόνιμα στη Βουλή και αυτό έχει ως στόχο να μπορεί η κοινωνική αυτή μερίδα να εκφράζει τα συμφέροντά της μέσα σ' αυτήν.

Με τον τρόπο αυτόν η συγκεκριμένη κοινωνική μερίδα αποκτά πλεονέκτημα έναντι άλλων επίσης συγκεκριμένων κοινωνικών μερίδων, οι οποίες δεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα. Με τον τρόπο αυτόν μέσα στη Βουλή, όπου με βάση τον νόμο πρέπει να εξυπηρετούνται τα δημόσια συμφέροντα, μπαίνουν παράνομα και τα ιδιωτικά συμφέροντα της συγκεκριμένης κοινωνικής μερίδας. Αυτό είναι νοθεία του πνεύματος του Συντάγματος. Γιατί; Γιατί θεωρητικά οι συμμετέχοντες στις εκλογές διεκδικούν τη "διοίκηση" της χώρας. Όταν κάποιος συμμετέχει μόνον ως εκφραστής εξειδικευμένων ταξικών συμφερόντων, δεν διεκδικεί τη "διοίκηση", παρά μπαίνει μέσα σ' αυτήν ως "συνδικαλιστής" συγκεκριμένων συμφερόντων.

Ο Συνασπισμός είναι ο πιο χαρακτηριστικός τύπος αυτής της αθλιότητας. Ως κόμμα είναι απόλυτα εξειδικευμένο σε έναν ρόλο και εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα με αντίτιμο τα ανταλλάγματα που θα λάβουν αυτοί τους οποίους αντιπροσωπεύει. Για να καταλάβει κάποιος τι ακριβώς σημαίνει αυτό, θα πρέπει να έχει γνώσεις. Γνώσεις, οι οποίες αφορούν τον ρόλο του Συνασπισμού ως κόμμα αλλά και γνώσεις οι οποίες αφορούν το ανθρώπινο δυναμικό που στελεχώνει το κόμμα αυτό. Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι θέλουμε να πούμε.

Το χαρακτηριστικό των στελεχών του Συνασπισμού είναι οι δεξιές αντιλήψεις πάνω σε έναν ακροαριστερό σχεδόν κομμουνιστικό άξονα. Τι σημαίνει η παραδοξότητα αυτή; Τι σημαίνει ...δεξιοί, που κομμουνιστοφέρνουν; Για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά βασικά πράγματα. Θα πρέπει να γνωρίζει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των στελεχών τού Σύριζα και ταυτόχρονα να μπορεί να αξιολογεί τα χαρακτηριστικά αυτά με τον σωστό τρόπο.

Τα στελέχη και οι οπαδοί του Σύριζα είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία αστοί. Οι αστοί είναι από τη φύση τους δεξιοί. Αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους με περιουσία, που "δικαιούται" υπεραξίες και αντιλαμβάνονται όλους τους άλλους σαν "κατώτερους" εργαζομένους, που δεν δικαιούνται τίποτε παραπάνω από την επιβίωση. Αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους σαν ξεχωριστές περιπτώσεις, που δικαιούνται να ξεχωρίζουν στα πάντα. Είναι εργαζόμενοι "εργατολόγοι" και όχι εργάτες. Είναι εργαζόμενοι "ειδικοί της παραγωγής", αλλά όχι παραγωγοί.

Από την ιδιομορφία του προσωπικού τους κεφαλαίου, που είναι άυλο, προέρχονται όλες οι παρερμηνείες, οι οποίες τους αφορούν και βέβαια τις εκμεταλλεύονται και οι ίδιοι. Οι αστοί είναι από τη φύση τους δεξιοί, γιατί εκπαιδεύονται ν' αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους σαν κεφαλαιοκράτες, ακόμα κι αν στο υλικό επίπεδο δεν διαθέτουν τίποτε παραπάνω από ένα κουστούμι. Επειδή όμως δεν διαθέτουν το "αποκαλυπτικό" υλικό κεφάλαιο, εύκολα παριστάνουν τους "αριστερούς" κι αναμειγνύονται με τους "μη έχοντες" της κοινωνίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτε. Οι αντιλήψεις τους είναι αυτές οι οποίες τους δίνουν τη δεξιά ταυτότητα. Είναι "γονιδιακό" το θέμα.

Η Δεξιά τους δημιούργησε και αυτό το έκανε με συγκεκριμένο στόχο. Ακόμα κι όταν οι αστοί παριστάνουν τους κομμουνιστές, παραμένουν Δεξιοί. Κομμουνιστές οι αστοί γίνονται μόνον υπό την προϋπόθεση ότι θα κυβερνούν τους προλετάριους. Με τους προλετάριους έχουν την ίδια σχέση που είχε ο "φωτισμένος" Στάλιν με τους βιομηχανικούς εργάτες της Σοβιετικής Ένωσης. Καμία. Ο Στάλιν, που, ως γνήσιος "κομμουνιστής" ηγέτης, είχε την πλέον σκληρή δεξιά διαπαιδαγώγηση. Εκκλησιαστική σχολή είχε τελειώσει ο "πατερούλης" και ήταν έτσι όπως ήταν.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για "γονιδιακό" θέμα. Οι αστοί είναι δημιουργήματα της Δεξιάς. Της παγκόσμιας Δεξιάς και όχι της Δεξιάς της "Ψωροκώσταινας". Η εξουσία της Δεξιάς "γέννησε" την αστική τάξη, για να την εξυπηρετεί. Αυτή ίδρυσε τα Πανεπιστήμια που τη "γεννούν" και όχι οι λαοί, που είχαν λόγους ν' αντιδράσουν στη δεξιά καταπίεση. Αστοί ήταν οι Καρδινάλιοι, οι στρατηγοί και οι γραφειοκράτες της Δεξιάς. Αστοί ήταν οι φασίστες, που στήριζαν τον φασισμό του βασικού πυρήνα της Δεξιάς.

Ως αστοί, όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται τη μόρφωσή τους με τον παραδοσιακό δεξιό τρόπο. Με τον τρόπο που επέβαλε η Δεξιά μέσα στους αιώνες. Η Δεξιά, που ίδρυσε τα Πανεπιστήμια στα βάθη του Μεσαίωνα, προετοιμάζοντας τους "γενίτσαρούς" της μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Από αυτήν τη "δεξαμενή" αντλεί τα στελέχη του και ο Συνασπισμός. Ο κύριος —αν όχι ο μοναδικός— όγκος των στελεχών και των στρατευμένων οπαδών του Σύριζα είναι μορφωμένοι αστοί. Ποια η διαφορά των στελεχών αυτών με τα στελέχη που συνήθως εντάσσονται στους μηχανισμούς των δύο μεγάλων κομμάτων;

Σε τι διαφέρουν τα στελέχη του από τους κλασικούς δεξιούς αστούς, που μοιράζονται μεταξύ τους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Οι κλασικοί δεξιοί αστοί είναι αυτοί οι οποίοι συνήθως θέλουν να εξαργυρώσουν το "κεφάλαιό" τους στην ελεύθερη αγορά. Αυτοί, που θέλουν να μετατρέψουν το "κεφάλαιό" τους σε κεφάλαιο. Οι γιατροί, που θέλουν να γίνουν κλινικάρχες, οι μηχανικοί, που θέλουν να γίνουν εργολάβοι κλπ. όλοι αυτοί που είναι μεγαλοαστοί ή αυτοί που θέλουν να γίνουν τέτοιοι. Τα "τζάκια" κι αυτοί που θέλουν να χτίσουν "τζάκια", γιατί έχουν μια τέτοια αντίληψη. Η ανώτατη στάθμη της αστικής τάξης.

Γύρω από αυτήν την ανώτατη στάθμη, η οποία ελέγχει τα δύο μεγάλα κόμματα και μονοπωλεί την εξουσία, περιφέρονται ως αγέλες και αστοί δεύτερης κατηγορίας. Αστοί, οι οποίοι προέρχονται από κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Αστοί της "πλέμπας" για τα "τζάκια". Παιδιά εργατών, αγροτών κλπ.. Αστοί, που στην εκκίνηση της "ζωής" τους απλά επιλέγουν ένα από τα μεγάλα κόμματα εξουσίας, προκειμένου να βολευτούν σε μια κρατική θέση. Αστοί, που ό,τι έχουν και δεν έχουν είναι ένα πανεπιστημιακό πτυχίο.

Ο Συνασπισμός δεν έχει σχέση μ' αυτούς. Δεν έχει σχέση με την πρωτογενή "μοιρασιά" των αστών, στην οποία συμμετέχουν τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν έχει σχέση ούτε με τους "κληρονόμους" ούτε με τους απελπισμένους, που "ψάχνουν" τρόπο, μέσο ή κόμμα, για να τους βολέψει. Στον Συνασπισμό δεν πηγαίνουν οι αστοί των μεγάλων "τζακιών" και δεν πηγαίνουν οι αστοί που θέλουν να βολευτούν. Οι πρώτοι δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις φιλοδοξίες τους σε ένα κόμμα του 5% και οι δεύτεροι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από ένα κόμμα του 5%.

Ο Συνασπισμός έχει σχέση με την εκάστοτε υπάρχουσα μεσαία αστική τάξη. Αυτούς οι οποίοι ήδη —άσχετα με το πως— έχουν καταλάβει μια κρατική θέση και μέσα από αυτήν αντλούν κοινωνική καταξίωση. Τους αρχικά μικροαστούς, οι οποίοι ήδη βολεύτηκαν στο δημόσιο για να επιβιώσουν και στη συνέχεια βλέπουν προοπτική κοινωνικής ανόδου μόνον μέσα από τους μηχανισμούς του.

Τους πρώην μικροαστούς, οι οποίοι δεν προέρχονται από "τζάκια" και ναι μεν δεν θα γίνουν ποτέ μεγαλοστελέχη του δημοσίου, αλλά εντούτοις θα κάνουν μια καλή καριέρα μέσα σ' αυτό. Αστούς, οι οποίοι δεν θα γίνουν ποτέ πρόεδροι του ΟΤΕ, αλλά θ' αναλάβουν διευθύνσεις μέσα σ' αυτόν. Αστούς, οι οποίοι δεν θα γίνουν ποτέ διοικητές ενός μεγάλου νοσοκομείου, αλλά θα αναλάβουν διευθύνσεις σημαντικών τμημάτων του. Στελέχη, δηλαδή, τα οποία φτάνουν στο "ταβάνι" που προβλέπεται γι' αυτούς και από εκεί και πέρα "σπρώχνουν" μόνον με τη δύναμη του κράτους, χωρίς να απειλούν την αρχική δομή του. Διεκδικούν δηλαδή μεγαλύτερους ρόλους, μισθούς κλπ., χωρίς να απειλούν την υπάρχουσα ιεραρχία.

Τέτοια είναι η πλειοψηφία των στελεχών του Σύριζα. Στελέχη "πετυχημένα" μέσα στον μικρόκοσμο του δημόσιου τομέα. Μικροαστοί, που ξέφυγαν από το Περιστέρι ή την Κοκκινιά, αλλά που δεν έφτασαν μέχρι το Ψυχικό ή την Εκάλη. Μικροαστοί, που έγιναν μεσοαστοί, "πουλώντας" μια πραμάτεια. Άλλος πουλάει το 1-1-4, άλλος πουλάει τον αγώνα κατά της Χούντας, άλλος πουλάει οικολογική ανησυχία και άλλος μπορεί να πουλάει απλή "τρέλα". Μ εις την Ν οι περισσότεροι από αυτούς. Ο καθένας ό,τι μπορεί, για να διαφοροποιηθεί από τους ανταγωνιστές του και να βολευτεί στο "ύψος" που θέλει και βέβαια νομίζει ότι δικαιούται.

Όλοι αυτοί είναι κατά βάση δεξιοί, γιατί έχουν "παραχθεί" για να είναι τέτοιοι. Η Αριστερά γι' αυτούς είναι το "μαγαζί" τους. Την επαγγέλλονται, αλλά δεν την βιώνουν. Η αριστερή φλυαρία τούς ταΐζει, αλλά η δεξιά αντίληψη διέπει τη ζωή τους. Είναι σαν τους εμπόρους, οι οποίοι γίνονται πλούσιοι, πουλώντας σαβούρες στις εμποροπανηγύρεις, αλλά για τα σπίτια τους ψωνίζουν επώνυμα προϊόντα από βιτρίνες. Σαν τους εμπόρους, που μπορούν και μιλούν "λαϊκά" όταν πουλούν, αλλά η συμπεριφορά τους αλλάζει όταν οι ίδιοι γίνονται καταναλωτές. Ας δει κάποιος τα κατά καιρούς διαπρεπή στελέχη του Συνασπισμού και θα καταλάβει τι εννοούμε.

Πιστεύει κάποιος ότι άνθρωποι όπως ο Κωνσταντόπουλος, ο Μπίστης, η Δαμανάκη, ο Ανδρουλάκης ή ο Αλαβάνος είναι αριστεροί; Σε καμία περίπτωση. Αυτοί είναι καθαρόαιμοι δεξιοί. Η αντίληψή τους περί της κεφαλαιακής αξίας του "Εγώ" τους και ό,τι μπορεί να συμπεριλαμβάνει αυτό ως "περιουσία", είναι απόλυτα δεξιά.

Για εμάς αυτό το οποίο είναι το βασικό, για να κρίνουμε το "αριστερόστροφο" ή το "δεξιόστροφο" μιας αντίληψης ή ενός προσώπου, έχει σχέση με συγκεκριμένα πράγματα. Δεν μένουμε ποτέ στη "φιλολογία" της Αριστεράς. Δεν μένουμε ποτέ στα ωραία λόγια τα μεγάλα. Για εμάς η έννοια της Αριστεράς έχει σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος τις έννοιες κεφάλαιο, εργασία, κοινωνική πολιτική κλπ..

Με το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος ότι πρέπει να διαχειρίζεται ένα ανθρώπινο και συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα, όπως είναι αυτό της ιδιοκτησίας μέσα στην κοινωνία. Τι μερίδιο από το κέρδος του κεφαλαίου αυτού είναι διατεθειμένος να προσφέρει στο κοινό "τραπέζι" της κοινωνίας; Πόσο είναι διατεθειμένος να "στραγγίξει" το κεφάλαιό του, προκειμένου να αντλήσει το οριακό του κέρδος; Πόσο μπορεί να εκβιάζει για λόγους εξουσίας τους εξαρτώμενους από αυτό εργαζόμενους; Οι απαντήσεις στα ερωτήματά μας αυτά αποκαλύπτουν το "δεξιόστροφο" ή το "αριστερόστροφο" μιας αντίληψης.

Κάποιος, που δεν θέλει να μοιράζεται ένα μέρος από τα κέρδη του κεφαλαίου του με το κοινωνικό σύνολο, είναι δεξιός. Αυτό θεωρεί δικαίωμά του να κάνει και αυτό κάνει. Κάποιος, που νομίζει ότι, για να κάνει τη δουλειά του, μπορεί να εκβιάζει τους εργαζόμενους με τις ανάγκες τους, είναι δεξιός. Κάποιος, που θέλει να ασκεί εξουσία με το κεφάλαιό του, είναι δεξιός. Κάποιος, που θεωρεί ότι δεν υπάρχει ανάγκη κοινωνικής πολιτικής και αυτοί οι οποίοι δεν μπορούν να επιβιώσουν πρέπει να αφεθούν να πεθάνουν, γιατί αυτό προστάζουν οι νόμοι της φύσης, είναι δεξιός.

Όλα αυτά είναι δεξιές αντιλήψεις και έλκουν την "καταγωγή" τους από τη Βαβυλώνα και τον Μεσαίωνα. Είναι οι αντιλήψεις αυτών που θεωρούν ότι ο καθένας στην κοινωνία αυτήν πρέπει να μπορεί να εξασφαλίζει την επιβίωσή του, χρησιμοποιώντας στα όρια τα μέσα που διαθέτει. Είναι η ίδια αντίληψη που σήμερα καλλιεργείται από την Νέα Τάξη με την έννοια της ανταγωνιστικότητας. Δικαίωμά τους είναι, όπως και δικαίωμα των κοινωνικών πλειοψηφιών είναι να εκμεταλλεύονται κι αυτές τα δικά τους πλεονεκτήματα στη μάχη για την επιβίωση.

Ο καθένας όπως μπορεί, εφόσον έτσι νομίζουν οι Δεξιοί. Κάποιοι λίγοι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το κεφάλαιό τους και κάποιοι πολλοί έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν με τις "κλοτσιές" που μπορούν να ρίξουν. Ο καθένας ό,τι διαθέτει. Γι' αυτόν λόγο η Δεξιά βρέθηκε αντιμέτωπη με κοινωνικές επαναστάσεις. Μιλάμε πάντα για την πραγματική Δεξιά και όχι για ιδεολογικά "παραπήγματα" της πλάκας, όπως είναι η ελληνική ΝΔ. Μιλάμε για τη Δεξιά του Βατικανού, της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου και όχι για τη Δεξιά του πρώην κολίγα, που φοβάται μήπως οι κομμουνιστές του πάρουν το χωραφάκι και ψηφίζει τον Καραμανλή.

Άρα, για να κρίνουμε κάποιον για τις αριστερές του αντιλήψεις, θα πρέπει να εξετάσουμε ένα πλήθος δεδομένων που τον αφορούν. Που αφορούν τον ίδιο. Το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος την έννοια της ιδιοκτησίας του δικού του κεφαλαίου σε σχέση με τα κοινά συμφέροντα. Του προσωπικού του κεφαλαίου και όχι του κεφαλαίου των άλλων. Αυτό είναι το όλο μυστικό. Εκεί κρίνεσαι. Όταν παίρνεις αριστερή θέση σε μοιρασιές μόνον για το κεφάλαιο των άλλων, είσαι ένα αρπακτικό "δεξιό", που απλά ήταν άτυχο και βρέθηκε από τη μεριά των "μη εχόντων" και όχι ένας ευαίσθητος "αριστερός", που πιστεύει στην ήπια εκμετάλλευση του κεφαλαίου προς χάρη του κοινού συμφέροντος.

Τέτοια είναι τα προαναφερθέντα μέλη του Συνασπισμού. Αριστεροί είναι μόνον στα λόγια, γιατί αυτά τα λόγια γοητεύουν τον κόσμο. Γιατί αυτά τα λόγια φέρνουν ψήφους και άρα αυξάνουν το προσωπικό τους κεφάλαιο. Αριστεροί είναι μόνον για να τονίζουν τις υποχρεώσεις των συμβατικών κεφαλαιοκρατών απέναντι στους εργαζομένους, χωρίς όμως να κάνουν αναφορές στο δικό τους κεφάλαιο. Αριστεροί είναι μόνον για να τονίζουν τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στους πολίτες, αλλά ποτέ δεν κάνουν λόγο για το πώς θα γίνει η "μοιρασιά" αυτών των υποχρεώσεων μεταξύ των δικαιούχων. Αυτοί οι αριστεροί φτάνουν στο σημείο να γίνουν ακόμα και κομμουνιστές, γιατί απλούστατα δεν έχουν χωράφια κι εργοστάσια. Των άλλων τα "Εγώ" και τα υπάρχοντα μπορούν να τα βάζουν στις κομμουνιστικές λογικές της μοιρασιάς και της κοινοκτημοσύνης.

Η αλήθεια όμως που τους αφορά στο προσωπικό επίπεδο είναι τελείως διαφορετική από αυτά τα οποία φαίνεται ότι πρεσβεύουν. Κανένας κεφαλαιοκράτης δεν δούλεψε το χωράφι η το εργοστάσιό του τόσο εξαντλητικά, για ν' αποδώσει καρπούς, όσο δούλεψε η Δαμανάκη τη "νύχτα" του Πολυτεχνείου. Κανένα χωράφι και κανένα εργοστάσιο δεν έχει αποδώσει τόσα κέρδη στους ιδιοκτήτες του, όσο το "χωράφι" που λέγεται Πολυτεχνείο. Αν το Πολυτεχνείο ήταν χωράφι, θα είχε προ πολλού μπει στη διαδικασία αγρανάπαυσης, λόγω υπερεκμετάλλευσης.

Τα ανάλογα "δεξιά" τους χαρακτηρίζουν όλους αυτούς και στα υπόλοιπα. Πιστεύει κανένας ότι όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως κοινούς εργαζόμενους; Ως εργαζόμενους συναδέρφους των υπολοίπων εργαζομένων; Θα ήθελαν όλοι αυτοί να εργάζονται με τους μισθούς που οι ίδιοι προτείνουν για τους απλούς εργαζόμενους; Θα ήθελαν όλοι αυτοί τις συντάξεις που δίνει το ΙΚΑ; Αυτοί, που μπερδεύουν τον Έλληνα εργάτη με τον λαθρομετανάστη, βάζουν μέσα στον "χυλό" και τους εαυτούς τους; Εκεί φαίνεται η άποψη κάποιου περί εργασίας και εργαζομένων, όταν αυτός παριστάνει τον αριστερό.

Τα ανάλογα αριστερά "πρόσημα" αναζητούμε και σε άλλες έννοιες. Πώς αντιλαμβάνεται για παράδειγμα ο Κωνσταντόπουλος την κοινωνική πολιτική ως υποχρέωση του κράτους απέναντι στον πολίτη; Γι' αυτόν υποχρέωση του κράτους είναι να δίνει το κράτος ένα "χαρτζιλίκι" στον άνεργο ή τον συνταξιούχο, για να μην πεθαίνει από την πείνα. Για τον εαυτό του όμως μπορεί να θεωρεί ότι υποχρέωση του κράτους είναι να τον κάνει πρόεδρο μιας ΔΕΚΟ, ενός κρατικού οργανισμού ή ακόμα και να τον κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γιατί; Γιατί θεωρεί τον εαυτό του "κεφάλαιο", που πρέπει ν' αποδώσει στον ιδιοκτήτη του κέρδος και όχι έναν απλό μισθό.

Από αυτά κρίνεις κάποιον για το εάν είναι δεξιός ή αριστερός. Όλοι αυτοί απ' όπου μπορούν ν' αρπάξουν, αρπάζουν. Είναι ζωντανά "κεφάλαια" και "δικαιούνται" πολλαπλές συντάξεις, μόνιμη δημοσιότητα, μεγάλη κοινωνική προβολή και "δώρα". Ό,τι μπορούν να το διεκδικήσουν, το διεκδικούν. Θυμάται κανένας κάποιον από αυτούς να αντέδρασε στη Βουλή, όταν μοιράζονταν προνόμια, είτε στους Βουλευτές είτε σε κρατικούς αξιωματούχους; Όταν αυτό το κάνουν με μόνο "κεφάλαιο" το κουστούμι τους και μια "ηρωική" βραδιά στο Πολυτεχνείο, αντιλαμβανόμαστε πώς θα ήταν όλοι αυτοί αν ήταν πραγματικοί κεφαλαιοκράτες.

Φαντάζεται κάποιος τη Δαμανάκη ιδιοκτήτρια εργοστασίου; Εδώ έκανε "καρτέλ" εις βάρος "συναγωνιστών" της επειδή κρατούσε ένα μικρόφωνο, ενώ οι υπόλοιποι δεν κρατούσαν. Εδώ δείχνει απέχθεια απέναντι σε ψηφοφόρους της, τους οποίους τους έχει ανάγκη, για να γεμίσει τη δική της "τσέπη". Τι θα έκανε αν ήταν εργοδότης εργατών και της ζητούσαν αυξήσεις και άρα της ζητούσαν μερίδιο από τη δική της "τσέπη";

Τέτοιες δεξιές αντιλήψεις είναι βαθιά "χαραγμένες" στα πρόσωπα σχεδόν όλων των στελεχών του Συνασπισμού. Παλαιών και νέων, εφόσον πάντα αναπαράγονται με τον ίδιο τρόπο και από τους ίδιους μηχανισμούς. Ούτε φανταζόμαστε πόσο μπορεί να μας "χρεώσει" ο "αριστερός" Τσίπρας τη χωρίστρα του. Είναι βέβαιον ότι θα μας τη χρεώσει, εφόσον δεν έχει τίποτε άλλο να μας "πουλήσει" και είναι αποφασισμένος να ζήσει πλούσια δημοσία δαπάνη.

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει κάποιος και άλλα πράγματα, δευτερεύοντα. Μπορεί να καταλάβει, για παράδειγμα, πόσο διαφορετικός είναι ο "λόγος" τον οποίο εκφέρουν τα κόμματα, εξαιτίας της διαφοράς των στελεχών τους. Από τη στιγμή που τα κόμματα "ψαρεύουν" διαφορετικά στελέχη, ευνόητο είναι ότι αυτοί οι διαφορετικοί θα έχουν και διαφορετική πολιτική "παραγωγή".

Όταν λοιπόν λέμε ότι στον Συνασπισμό καταλήγουν οι αστοί, που έχουν ήδη εξασφαλίσει ένα κρατικό "συσσίτιο", γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποια είναι τα όρια στα οποία μπορούν να κινηθούν οι φιλοδοξίες τους. Είναι λογικό λοιπόν ότι όλοι αυτοί, που εξασφάλισαν ως εργαζόμενοι ένα προνομιακό κομμάτι δημόσιο "παντεσπάνι", να δοκιμάσουν την τύχη τους και στην "κεφαλαιοποίηση" του εαυτού τους.

Πώς όμως μπορεί κάποιος να κεφαλαιοποιήσει τον εαυτό του; Με τη διαφοροποίηση. Με το να εμφανίζεται σαν "προχωρημένος" σε μια κοινωνία "στάσιμη". Με το να εμφανίζεται σαν "ευαίσθητος" σε μια κοινωνία "αναίσθητη". Με το να "φωνάζει" την πραμάτειά του, για να ξεχωρίσει. Αυτό είναι το βασικό "σπορ" των στελεχών του Συνασπισμού. Οι χορτάτοι παρακολουθούν τα συμβαίνοντα στον κόσμο, για να τα "εμπορευτούν". Ό,τι δεν μπορούν να σκεφτούν ή να δημιουργήσουν οι ίδιοι, το "εισάγουν" σαν αποκλειστικοί αντιπρόσωποι.

Ποιο είναι το νέο ρεύμα στην παγκόσμια κοινωνία; Η οικολογική ευαισθησία; Η χορτοφαγία; Το αντιπυρηνικό κίνημα; Τα δικαιώματα των γκέι; Τα δικαιώματα των ανύπαντρων μητέρων; Το κίνημα για τη διάσωση του κινεζικού Πάντα; Το δικαίωμα της καρέτα-καρέτα στην σεξουαλική ζωή; Ό,τι είναι "μόδα" παγκοσμίως, έχει στην Ελλάδα τοπικό αντιπρόσωπο κάποιο στέλεχος του Συνασπισμού. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση. Κανένας άλλος δεν δικαιούται να επαγγέλλεται την κοινωνική "ευαισθησία". Οι αντιπροσωπίες "ευαισθησιών" στεγάζονται στο κεντρικό κατάστημα διαχείρισης "ευαισθησίας", όπου εδρεύει ο Συνασπισμός.

Όλα αυτά για τα στελέχη του είναι εύκολα. Είναι επαγγελματίες "αριστεροί". Οι σκληρότεροι δεξιοί της Αριστεράς. Το απόλυτο πλεονέκτημά τους είναι ότι έχουν το περιθώριο να εκδηλώνουν εκ του ασφαλούς τις όποιες "ευαισθησίες" τους. Τι σημαίνει εκ του ασφαλούς "ευαισθησίες"; Οι "ευαισθησίες", οι οποίες αναπτύσσονται στον απόλυτο βαθμό, χωρίς να συνυπολογίζουν τίποτε άλλο, επειδή ακριβώς το όποιο κόστος τους δεν αφορά αυτούς που τις εκφράζουν.

Αυτό το κόστος δεν αφορά ούτε καν αυτούς στους οποίους έχουν επιλέξει ν' απευθύνονται για να τους ψηφίσουν. Αστοί είναι τα στελέχη του Συνασπισμού και αστοί είναι η συντριπτική πλειοψηφία των "ακροατών" του. Όλοι αυτοί πραγματικό Έλληνα εργάτη δεν πρέπει να έχουν δει ποτέ στα γραφεία τους. Γι' αυτό τον "μπερδεύουν" συχνά-πυκνά με τον λαθρομετανάστη τον Χασάν. Γι' αυτόν τον λόγο δεν "συνεννοούνται" και με τον ελληνικό λαό, στον οποίο υποτίθεται απευθύνονται για να τους ψηφίσει. Ζούνε στην κυριολεξία σε άλλο "κόσμο". Δεν ζούνε στον ίδιο "κόσμο" με τον απλό ελληνικό λαό.

Για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού τα πάντα συνδέονται με την έννοια της παραγωγής. Η παραγωγή είναι αυτή που κάνει κάποιους λίγους πολύ πλούσιους και η ίδια δίνει στους πάρα πολλούς το μεροκάματο. Το μεροκάματο, που έχουν ανάγκη να επιβιώσουν. Ο άνθρωπος, εξαιτίας της αγωνίας του να επιβιώσει, πάντα ιεραρχεί τις ανάγκες του και τις προτεραιότητές του. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχει ευαισθησίες για το περιβάλλον. Όπως δεν θέλει κάποιος να κατοικεί σε ένα βρόμικο, άσχημο και ανθυγιεινό σπίτι, έτσι δεν θέλει να κατοικεί και σε ένα ανάλογο περιβάλλον. Όλοι θέλουν να μένουν στην πράσινη Εκάλη, αλλά οι περισσότεροι μένουν στα βρόμικα Πατήσια. Όλοι θέλουν τα καλύτερα, αλλά όλοι δεν μπορούν να τα έχουν.

Από τη στιγμή που υπάρχουν τα δεδομένα αυτά, σημαίνει αυτόματα ότι θα υπάρχει συμβιβασμός μεταξύ του τι θέλω και του τι μπορώ. Άρα, με δεδομένο το κυρίαρχο ένστικτο της επιβίωσης, η πρώτη προτεραιότητα είναι η επιβίωση. Το μεροκάματο. Αυτό είναι το "φίλτρο" μέσα από το οποίο περνάνε τα πάντα. Όλοι έχουμε οικολογική ευαισθησία, αλλά το εργοστάσιο —ακόμα και το πιο βρόμικο— πρέπει να λειτουργεί, γιατί ταΐζει τα παιδιά μας. Όλοι έχουμε ανθρωπιστική ευαισθησία, αλλά το μεταναστευτικό πρόβλημα πρέπει ν' αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, γιατί απειλεί να μας στερήσει το μεροκάματό μας.

Αυτή η "νοθεία" στη σκέψη μεταξύ επιθυμητού και εφικτού αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, γιατί αυτή η πλειοψηφία συνδέεται με την παραγωγή και αυτή αγωνιά για την επιβίωσή της. Μια επιβίωση που δεν είναι εξασφαλισμένη και απαιτεί καθημερινό αγώνα με τεράστιο άγχος. Οι μόνοι που δεν έχουν αυτό το φίλτρο, είναι αυτοί οι οποίοι δεν συνδέονται με την παραγωγή. Αυτοί, που για κάποιον λόγο έχουν εξασφαλίσει ένα καλό κομμάτι "ψωμί" και ταυτόχρονα δεν αγωνιούν για το μερίδιό τους. Αυτοί, που έχουν την πολυτέλεια ν' ανησυχούν μόνον για τα "ανώτερα". Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί; Οι κρατικοί υπάλληλοι. Οι υπάλληλοι, που γνωρίζουν ότι δύο φορές τον μήνα θα τους περιμένει ο μισθός σε κάποιο γκισέ του δημοσίου. Προνομιακοί μισθοί και μονιμότητα αφαιρούν κάθε "φίλτρο" που συνδέεται με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Από τη στιγμή που κάποιος δεν έχει τέτοιο "φίλτρο" στη σκέψη του, θα πρέπει να το δημιουργήσει, για να παραμένει στη λογική της κοινωνίας. Θα πρέπει να το δημιουργήσει, για να μην προκαλεί τους υπολοίπους με τις απόψεις του. Όταν λοιπόν εμείς λέμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών του Συνασπισμού ανήκει σ' αυτήν την τάξη, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ευνόητο είναι ότι ακόμα και η "γραμμή" του κόμματος θα είναι χωρίς "φίλτρο". Θα κινείται σε απόλυτα μεγέθη, τα οποία δεν αφορούν τις κοινωνικές πλειοψηφίες.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι ο Συνασπισμός έχει τα χαρακτηριστικά των στελεχών του. Τα πάντα τα εκφράζει πάνω από τα όρια. Περιμένει το "κύμα" και το καβαλάει. Αυτό ακριβώς κάνει. Τι είναι σήμερα κυρίαρχο ρεύμα, ώστε να το πιάσουμε και να παραστήσουμε τους "προοδευτικούς"; Το οικολογικό πρόβλημα; Το πρόβλημα των μεταναστών; Από τη στιγμή που δεν είναι κόμμα εξουσίας, έχει τη δυνατότητα να λεει ό,τι θέλει, εφόσον ποτέ δεν θα κριθεί για την αξιοπιστία του. Τα μεγάλα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο, γιατί αργά ή γρήγορα θα πάρουν την εξουσία και θα κληθούν ν' αποδείξουν ότι μπορούν να υλοποιήσουν αυτά τα οποία υπόσχονται.

Ο Συνασπισμός δεν έχει αυτό το πρόβλημα και γι' αυτόν τον λόγο μπορεί και κινείται πέρα από τα όρια, φλερτάροντας με τα άκρα. Καπηλεύεται το σύνολο των κοινωνικών ευαισθησιών και ανησυχιών. Στην κυριολεξία είναι ένας "επιδειξίας" κοινωνικής ευαισθησίας. Ένας κοινός "επιδειξίας", ΄που δείχνει επιδεικτικά αυτά που έτσι κι αλλιώς έχουν όλοι αλλά με έναν τρόπο πομπώδη και προκλητικό, εφόσον ποτέ δεν θα κληθεί να τα δοκιμάσει στην πράξη. Ποτέ δεν θα κριθεί για το εάν αυτά που δείχνει "δουλεύουν" ή είναι απλά στολισμένα για λόγους εντυπωσιασμού.

Τι θα πει "επιδειξίας" σ' αυτό το επίπεδο; Να "οραματίζεσαι" έναν κόσμο ιδανικό, χωρίς όμως πουθενά να υπολογίζεις κόστη. Να εμφανίζεσαι σαν αυτός που "βλέπει" μέσα σε έναν κόσμο "τυφλό", χωρίς όμως ποτέ να αξιολογείς από πού προκύπτει αυτή η "τυφλαμάρα". Έτσι για παράδειγμα είναι εύκολο, επειδή "ονειρεύεσαι" έναν ιδανικό οικολογικά κόσμο, να προτείνεις πλήρη "εκκένωση" της Θεσσαλίας. Εκκένωση από πληθυσμούς και δραστηριότητες, για να γίνει ένα τεράστιο πάρκο-λιβάδι, όπου θα μπορούν να βόσκουν και ν' αναπαράγονται ελεύθερα τα άλογα και τα βόδια της Θεσσαλίας, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.

Μπορείς να το πεις αυτό, γιατί δεν σε ενδιαφέρει το κόστος. Δεν έχεις χωράφια στη Θεσσαλία, ώστε να θίγονται τα συμφέροντά σου από την απώλειά τους. Δεν παίρνεις μεροκάματα από τα εργοστάσιά της, ώστε να θίγονται τα συμφέροντά σου από το κλείσιμό τους. Δεν έχεις καν ως πολίτης την ανάγκη να προστατευτεί η εθνική παραγωγή. Εσύ είσαι ένας υπάλληλος του κράτους, που παίρνεις έναν μισθό βρέξει-χιονίσει. Δεν συμμετέχεις στην "αλυσίδα" της παραγωγής. Δεν συμμετέχεις στη δυναμική της οικονομίας. Ο μισθός τρέχει και σου είναι αδιάφορο αν η ντομάτα που θ' αγοράσεις είναι παραγωγής Τουρκίας και εισάγεται για ν' αντικαταστήσει την "απώλεια" της θεσσαλικής παραγωγής.

Όλα "τζάμπα". Το "όραμα", η "ευαισθησία" και "επίδειξη" είναι "τζάμπα". Μπορεί να τα πει αυτά ένας Θεσσαλός αγρότης ή εργάτης; Όχι βέβαια, γιατί αγωνιά για την επιβίωσή του. Μπορεί να τα πει ένας οποιοσδήποτε άλλος Έλληνας αγρότης, βιομήχανος, βιοτέχνης ή εργάτης; Όχι βέβαια, γιατί γνωρίζει ότι όλους αυτούς, που θα χάσουν τη δυνατότητά τους να επιβιώνουν από το κεφάλαια ή την εργασία τους, θα πρέπει να τους ταΐσει ο ίδιος. Αυτός πληρώνει τους φόρους, που επιτρέπουν στο κράτος να ασκεί κοινωνικές πολιτικές. Αυτός πληρώνει εκείνους που πληρώνει το κράτος, για να έχουν "οράματα".

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Συνασπισμός έχει "ευαισθησίες" εκεί όπου δεν του κοστίζουν, γιατί τα μέλη του δεν έχουν συμφέροντα. Να κλείσει το εργοστάσιο, γιατί μολύνει το περιβάλλον. Οι οικογένειες οι οποίες συντηρούνται από αυτό δεν μας ενδιαφέρουν. Να κλείσει το λατομείο, γιατί προσβάλει την αισθητική μας. Οι οικογένειες οι οποίες συντηρούνται από αυτό δεν μας ενδιαφέρουν.

Το σύνολο της πολιτικής του είναι αυτού του είδους. "Καθαρή" και "ανόθευτη" ευαισθησία. Αυτοί βάζουν μόνον το "όραμα", γιατί είναι "ευαίσθητοι". Οι άλλοι ας κόψουν τον λαιμό τους, για να βρουν τη λύση, που θα τους επιτρέψει να επιβιώσουν. Να δίνονται ελεύθερα πράσινες κάρτες στους μετανάστες. Τζάμπα είναι γι' αυτούς. Ο μετανάστης δεν απειλεί τη θέση του δημόσιου μεγαλοϋπαλλήλου που το πρεσβεύει αυτό. Τη θέση του εργάτη απειλεί. Να δίνονται ασφαλιστικά δικαιώματα στους μετανάστες. Τζάμπα είναι γι' αυτούς. Οι κρατήσεις, απ' όπου προκύπτουν αυτά τα δικαιώματα, δεν ανήκαν στο υστέρημα του δημόσιου μεγαλοϋπαλλήλου που τα πρεσβεύει αυτά. Να απελευθερωθούν άμεσα αυτοί οι οποίοι σε περιοδική βάση καίνε και ρημάζουν την Αθήνα. Τζάμπα είναι γι' αυτούς. Τα μαγαζιά, που καταστρέφονται δεν ανήκουν στην ιδιοκτησία του δημόσιου μεγαλοϋυπάλληλου που τα πρεσβεύει αυτά.

Για όλα έχουν τη λύση. Μια λύση, που έχει σχεδόν πάντα την ίδια απάντηση. Το ΚΡΑΤΟΣ. Το κράτος πρέπει να δώσει. Το κράτος πρέπει ν' αποκαταστήσει. Το κράτος πρέπει να τα κάνει όλα. Το κράτος όμως, για να τα κάνει όλα, αυτά από κάπου πρέπει να αντλήσει πόρους. Από ποιους θα τα πάρει; Από τους φορολογούμενους πολίτες. Από τους πραγματικά φορολογούμενους πολίτες και όχι από τους υπαλλήλους του. Οι υπάλληλοί του είναι του στυλ ..."πάρε τόσα κι ας πούμε ότι σου κράτησα τόσα". Τα πραγματικά χρήματα, που συντηρούν το κράτος, είναι αυτά του ιδιωτικού τομέα.

Οι μεσοαστοί, που δήθεν έχουν κρατήσεις σε μια δήθεν συμμετοχή τους στη φορολογία, όλα αυτά κάνουν πως τα αγνοούν. Γι' αυτούς η λύση είναι το κράτος. Τα ταμεία του. Έτσι έχουν μάθει να λύνουν τα προβλήματά τους και νομίζουν ότι έτσι μπορούν να λύσουν και τα προβλήματα των άλλων. Γι' αυτόν τον λόγο ο Συνασπισμός πάντα στέκεται αρωγός σε όλες τις προσπάθειες των δημοσίων υπαλλήλων για αυξήσεις. Οι μόνες πραγματικές μάχες που δίνει είναι όταν ζητάει από το κράτος προνόμια για τα στελέχη του και τους ομοίους τους. Τα πάντα για τους δημοσίους υπαλλήλους.

Ένα κόμμα-"συνδικαλιστής" μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης. Εφάπαξ, αναδρομικά, πρόωρες συντάξεις, αργίες, ημιαργίες και ρεπό είναι η απόλυτη ειδικότητά του. Εκεί είναι ένα άγριο θηρίο. Αυτοί, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ένας βιομήχανος δεν έχει την "ευαισθησία" να βάλει μόνος του λουκέτο στο αντιαισθητικό εργοστάσιό του, μπορούν να σε σκοτώσουν, αν χάσουν ένα κουτί γάλα που δικαιούνται τον μήνα ως εργαζόμενοι, γιατί χρησιμοποιούν στην εργασία τους τον "ανθυγιεινό" ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Γι' αυτόν τον λόγο τόσο ο Συνασπισμός ως κόμμα όσο και τα στελέχη του ως πολιτικοί είναι αντιπαθείς στον κόσμο. Είναι αντιπαθείς ακόμα και από αυτούς που έχουν ωφεληθεί από τις ενέργειες του και οι οποίοι είναι η κατώτερη βάση των δημοσίων υπαλλήλων.

Θεωρούμε δηλαδή παράδοξο το γεγονός ότι ο Συνασπισμός, σε μια χώρα με περισσότερους από μισό εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους, κινδύνευσε σε κάποια στιγμή να μείνει εκτός Βουλής. Η απάντηση στο παράδοξο αυτό έχει σχέση με αυτήν την αντιπάθεια. Την αντιπάθεια του φυσιολογικού ανθρώπου απέναντι στον "επαγγελματία" ευαίσθητο. Στον "επιδειξία" της ευαισθησίας.

Γι' αυτόν τον λόγο ακόμα και στο σημερινό αδιέξοδο ο κόσμος δεν τους έδωσε την παραμικρή ελπίδα. Ένα ταπεινό 2% εισέπραξε τη στιγμή που ο κόσμος απεχθάνεται όσο ποτέ άλλοτε τον δικομματισμό. Ο κόσμος από ένστικτο καταλαβαίνει πότε έχει απέναντι του έναν "χορτάτο" που εκδηλώνει "ευαισθησίες", είτε γιατί τα κόστη τους δεν τον αφορούν είτε γιατί "φωνάζει" για να ξεφύγει από την ανυπαρξία του.

Όταν λοιπόν βλέπαμε τα πανηγύρια του Συνασπισμού, έπρεπε να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβαινε. Οι άνθρωποι πανηγύριζαν, γιατί "διαιώνιζαν" τα συμφέροντά τους. Το 5% ήταν ένα ανέλπιστο δώρο εξ ουρανού. Αυτοί ακόμα και το 3% θα πανηγύριζαν. Αυτό το ποσοστό τους ενδιαφέρει, γιατί αυτό είναι το όριο που πρέπει να ξεπεράσουν για να μπουν στη Βουλή και να έχουν πρόσβαση στην δημόσια "τσέπη". Για να έχουν την άνεση να "αμπελοφιλοσοφούν" χωρίς πρόβλημα. Για να έχουν πρόσβαση στα τηλεοπτικά κανάλια χωρίς πρόβλημα. Για να αυτοδιαφημίζονται και να κεφαλαιοποιούν τους εαυτούς τους χωρίς κόστος.

Δεν τους ενδιέφερε να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο, ώστε να τους πιάσει θλίψη για την νέα ήττα. Τους ενδιέφερε να "προοδεύσουν" ως πρόσωπα, έστω και εις βάρος αυτού του τόπου. Τους ενδιέφερε που αύξησαν τις υψηλόμισθες θέσεις εργασίας του κόμματος. Τους ενδιέφερε ότι με το αυξημένο ποσοστό θα λάμβαναν αυξημένη κρατική επιχορήγηση. Τους ενδιέφερε ότι με τη μειωμένη δύναμη της κυβέρνησης θα μπορούσαν να διαπραγματεύονται ακόμα καλύτερα τη μοιρασιά των κρατικών πόστων. Το αυξημένο ποσοστό "ύψωσε" την κομματική πυραμίδα και δημιουργήθηκε κενό στη βάση για ακόμα περισσότερο βόλεμα νέων στελεχών, που μέχρι τώρα δεν μπορούσε να επιτευχθεί.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι ο ρόλος του Συνασπισμού στο πολιτικό μας σκηνικό. Ο ρόλος, που τον καθιστά πολύτιμο γι' αυτούς που μονοπωλούν την εξουσία. Άρα, τι ακριβώς αναζητούμε; Τη σχέση του Συνασπισμού με τη Δεξιά. Τη Δεξιά, που μέσω των αστών δεν έχασε ποτέ το μονοπώλιο της εξουσίας. Αν γνωρίζουμε τι φοβάται η Δεξιά, θα καταλάβουμε πόσο και πού την εξυπηρετεί ο Συνασπισμός της "Αριστεράς και της Προόδου". Αν γνωρίζουμε το ποιόν των στελεχών του Συνασπισμού, θα καταλάβουμε σε ποιον "πουλάνε" τη δραστηριότητά τους.

Τι φοβάται Δεξιά; Τι την τρομοκρατεί; Η Δεξιά είναι αυτή που είναι η ιδιοκτήτρια του εθνικού κεφαλαίου στο σύνολό του. Τι μπορεί να φοβάται ο ιδιοκτήτης του κεφαλαίου; Μην φτάσει η εκμετάλλευση του κεφαλαίου στα όρια, που θα στρέψει τα θύματά του εναντίον του. Μην στραφούν οι "μη έχοντες" εναντίον των "εχόντων" και τους αφαιρέσουν την ιδιοκτησία. Άρα τι φοβάται η Δεξιά; Τον κομμουνισμό. Άρα έπρεπε να βρει ένα μέσο, ώστε να μπορεί να "συμπιέζει" τους "μη έχοντες", χωρίς να έχει μεγάλες "διαρροές" προς το κομμουνιστικό στρατόπεδο. "Διαρροές", που είναι εύκολες να γίνουν, εφόσον τον "μη έχοντα" θεωρητικά τον συμφέρει η κρατική ιδιοκτησία και η διαχείριση των παραγωγικών μέσων που πρεσβεύει ο κομμουνισμός.

Ας φανταστεί δηλαδή ο αναγνώστης δύο συγκοινωνούντα δοχεία. Το ένα δοχείο είναι το δημοκρατικό, όπου μέσα του αναγκαστικά υπάρχει η Δεξιά, λόγω του ανθρωπίνου δικαιώματος της ιδιοκτησίας και το άλλο είναι το κομμουνιστικό. Η "πρέσα" της Δεξιάς δεν έχει άπειρα όρια. Μπορεί να πιέζει μέχρι έναν βαθμό. Μέχρι εκείνον τον βαθμό που θα αναγκάσει τον "συμπιεζόμενο" λαό να μετακινηθεί προς το άλλο "δοχείο". Μέχρι η εκμετάλλευσή της να κάνει συμπαθή τον κομμουνισμό. Αυτά είναι τα όρια.

Ο Συνασπισμός σ' αυτά τα όρια "κινείται" και εκεί είναι χρήσιμος για τη Δεξιά. Οι αστοί —και από τη φύση τους δεξιοί—, που είναι μέλη του, δεν επιτρέπουν στον κόσμο ν' αντιδράσει με μετακίνηση ή έστω με απειλή μετακίνησης. Στη γραμμή άμυνας της δημοκρατίας τοποθετούνται άνθρωποι της Δεξιάς και αυτοί γίνονται η δική της άμυνα, προκειμένου αυτή να μπορεί να κακοποιεί τη δημοκρατία, χωρίς να κινδυνεύει. Να μπορεί να στριμώχνει τον κόσμο, χωρίς να του δίνει δυνατότητα επιλογής.

Γι' αυτόν τον λόγο το ΚΚΕ μισεί τον Συνασπισμό περισσότερο και από τους φασίστες. Τον μισεί, γιατί γνωρίζει τον ρόλο του. Τον ρόλο του φράγματος. Τον ρόλο του υπηρέτη της Δεξιάς. Ο Συνασπισμός πουλάει "τρέλα" και αυτό απωθεί τον λαό από το κομμουνιστικό άκρο. Ένα άκρο, το οποίο θα έδινε στον λαό τη δυνατότητα να εκβιάσει τη Δεξιά, προκειμένου να την περιορίσει στην εκμετάλλευσή της. Τον απωθεί και αυτό εκνευρίζει το ΚΚΕ, γιατί θα μπορούσε να αυξήσει τη δύναμή του.

Το ΚΚΕ, δηλαδή, είναι αυτό το οποίο έχει τη μεγαλύτερη ζημιά από τον Συνασπισμό και την "τρέλα" που αυτός πουλάει. Οι σχέσεις μίσους μεταξύ ΚΚΕ και Συνασπισμού είναι φυσικές, αν γνωρίζει κάποιος την ιστορία τους. Ο Συνασπισμός προήλθε από διάσπαση του ΚΚΕ. Είναι "αδέρφια" μεταξύ τους, που μοιράζονται διαφορετικό μερίδιο από την κοινή επιχείρηση και γι' αυτό μισούνται. Μισούνται, γιατί ο ένας δημιουργεί πρόβλημα στον άλλο. Του ενός η λειτουργία επιβαρύνει τη λειτουργία του άλλου.

Είναι σαν να έχει κάποιος ένα σοβαρό επιπλάδικο και να μοιράσει στα παιδιά του την επιχείρηση με ηλίθιο τρόπο. Να δώσει το βιοτεχνικό μέρος στο ένα παιδί και τη "βιτρίνα" να τη δώσει στο άλλο. Ο ένας να παράγει με κόπο "σοβαρά" έπιπλα και να έχει "βιτρίνα" στην αγορά έναν αδερφό έμπορο, που πάνω σ' έναν πάγκο πουλάει ό,τι βρει μπροστά του και κυρίως "σαβούρες". Που πουλάει επιπλοειδή φτιαγμένα από φελιζόλ και "μαλλί της γριάς". Αυτό είναι το πρόβλημα που γεννά το μίσος.

Το ΚΚΕ, όπως και να το εξετάσει κάποιος, είναι ένα σοβαρό "μαγαζί". Άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι με την ιδεολογία του, έχει μια ιδεολογία. Έχει αρχή, μέση και τέλος. Γύρω από αυτήν την πρώτη "ύλη" σχεδιάζει την "παραγωγή" του. Από την άλλη πλευρά ο Συνασπισμός είναι στην κυριολεξία ...ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Ο απόλυτος ορισμός του οπορτουνισμού. Μπορεί να βλέπουν τις πρωινές εκπομπές και να καθορίζουν την καθημερινή τους πολιτική ατζέντα. Έχουν ένα στοκ "ευαισθησιών" και από εκεί και πέρα η μέρα να βγει με την επικαιρότητα. Έχοντας όμως όλοι αυτοί ένα κομμουνιστικό παρελθόν, εμφανίζονται σαν οι δημοκράτες εκφραστές μιας ιδεολογικής "μετάλλαξης". Εκεί κάνουν ζημιά στο ΚΚΕ.

Ο κόσμος, όσο και να πλησιάσει τη "βιτρίνα" του κομμουνισμού, βλέπει την "παραγωγή" του Συνασπισμού και φεύγει. Όσο και να πλησιάζει το "εργοστάσιο" του ΚΚΕ, βλέπει τον "πάγκο" του Συνασπισμού κι απομακρύνεται. Αυτό είναι φυσικό, εφόσον, για να μετακινηθείς σε κάτι που θεωρείς ακραίο, θα πρέπει σε πρώτη φάση να δεις κάτι στην ηπιότερη έκφρασή του. Η ηπιότερη έκφραση του κομμουνισμού στην Ελλάδα είναι ο Συνασπισμός. Αναγκαστικά, για να ρίξεις μια "ματιά" στον Περισσό, πρέπει πρώτα να δεις τη δική του "παραγωγή".

Στο σημείο αυτό παίζει ρόλο ο Συνασπισμός και εξυπηρετεί τη Δεξιά. Ο Συνασπισμός είναι το "όριο" μεταξύ της δημοκρατικής παράταξης και της κομμουνιστικής παράταξης. Από αυτόν πρέπει να "περάσεις", για να δεις τον "αδερφό" του. Με αυτόν τον τρόπο απωθεί τον κόσμο από τον κομμουνισμό και άρα επιτρέπει στη Δεξιά να τον "συμπιέζει" μέσα στην "πρέσα" των συμφερόντων της, χωρίς να φοβάται την αντίδρασή του. Χωρίς να φοβάται τον "εκβιασμό" του. Με αυτόν τον τρόπο ο Συνασπισμός καπελώνει το σύνολο του αριστερού χώρου κι αναγκάζει τον κόσμο να διαλέγει μόνιμα ανάμεσα σε Κωστάκηδες και Γιωργάκηδες.

Αυτός είναι ο ρόλος των στελεχών του Συνασπισμού. Είναι τα αριστερότερα άκρα της εξουσίας της Δεξιάς. Εκεί κατέληξαν όλοι αυτοί, είτε κινούμενοι από δεξιά προς τα αριστερά μετά το βόλεμά τους σε μια κρατική θέση, βλέποντας κέρδη στον κρατισμό, είτε κινούμενοι από το κομμουνιστικό άκρο προς τα δεξιά, βλέποντας "στασιμότητα" στο βόλεμά τους. Ο Συνασπισμός δηλαδή είναι ένα "κράμα" δεξιών και κομμουνιστών, οι οποίοι μπορούν να επιβιώνουν στα αριστερά άκρα της Δεξιάς. Πώς το καταφέρνουν αυτό; Με τον τρόπο που τους χαρακτηρίζει πάντα. Εκ του ασφαλούς. Λόγω επαγγελματικής ιδιότητας, μπορούν να "ακροβατούν" ανάμεσα στη δημοκρατία και τον κομμουνισμό.

Αυτή η "ακροβασία" είναι εύκολη και προπαντώς ασφαλής, γιατί η μεσοαστική, ως ξεχωριστή κοινωνική "τάξη", δεν έχει πρόβλημα. Ακόμα κι αν ου μη γένοιτο μεταλλασσόταν το σύστημά μας σε κομμουνιστικό, αυτοί, ως δεξιοί, δεν θα είχαν πρόβλημα. Οι μεταλλάξεις συστημάτων παίρνουν τα "κεφάλια" των ισχυρών των προηγούμενων συστημάτων. Τα μεσαία στελέχη των μηχανισμών όλων των συστημάτων δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα. Αυτοί είναι η "γραφειοκρατία" και τη γραφειοκρατία την έχουν ανάγκη όλα τα συστήματα.

Ο τύραννος του κρατικού παλατιού είναι αυτός ο οποίος αποκεφαλίζεται και όχι ο "τύραννος" του κρατικού γκισέ. Ο Τσαουσέσκου εκτελέστηκε και όχι τα μεσαία στελέχη του ρουμανικού κρατικού μηχανισμού, που σήμερα "διακρίνονται" ιδιαίτερα στην ελεύθερη οικονομία της Ρουμανίας. Όλα αυτά λειτουργούν καί κατά τις δύο φορές. Με μια απλή δήλωση μετάνοιας το μεσαίο στέλεχος του οποιουδήποτε κρατικού μηχανισμού μπορεί να επιβιώσει την οποιαδήποτε μετάλλαξή του. Τα μεσαία στελέχη του τσαρικού καθεστώτος "διακρίθηκαν" στη σοβιετική εποχή και τα μεσαία στελέχη της σοβιετικής εποχής "διακρίθηκαν" στην εποχή του "Τσάρου" Πούτιν. Ο ίδιος ο Πούτιν ήταν μεσαίο στέλεχος του σοβιετικού καθεστώτος.

Αυτά όλα τα γνωρίζουν οι "κομμουνιστές" του Συνασπισμού και δεν έχουν φόβο για το μέλλον τους ό,τι και να γίνει. Ακόμα και κομμουνιστική επανάσταση να γινόταν στην Ελλάδα, δεν φοβούνται. Τα κεφάλια των Μητσοτάκηδων, των Καραμανλήδων, των Παπανδρέου και των αποφοίτων του Κολεγίου Αθηνών θα έφευγαν από τις θέσεις τους. Σε μια τέτοια περίπτωση οι κρατικοί υπάλληλοι, με μια απλή δήλωση πίστης στην νέα κομμουνιστική τάξη πραγμάτων, θα διατηρούσαν τις θέσεις τους. Δεν εμπλέκονται στη σύγκρουση του κεφαλαίου, ώστε να ρισκάρουν τις ζωές τους με τις απόψεις τους. Όποιος και να ελέγχει το κεφάλαιο, αυτούς δεν τους πειράζει, γιατί το κεφάλαιο τους έχει ανάγκη. Εδώ επιβίωσαν ως κομμουνιστές επί Δεξιάς. Θα φοβούνται ως κομμουνιστές σε ενδεχόμενο κομμουνιστικής επικράτησης;

Έχοντας αυτήν την ασφάλεια, εύκολο είναι να προσαρμόζονται στις ανάγκες των καιρών. Εύκολα μπορούν να "πουλάνε" υπηρεσίες σ' αυτούς που μπορούν να τις "αγοράζουν". Κάποτε το έπαιζαν "δίπορτο" με τη Σοβιετική Ένωση, ενώ σήμερα κάνουν τους υπηρέτες στη Δεξιά Νέα Τάξη Πραγμάτων. Αυτούς υπηρετούν σήμερα. Αυτούς, που ελέγχουν σήμερα την Ελλάδα και είναι οι Δεξιοί Νεοταξίτες, είτε κεφαλαιοκράτες είτε πλουτοκράτες αστοί. "Πολεμάνε" δήθεν την Νέα Τάξη, αλλά σε όλα τα σημαντικά θέματα πολιτικής την εξυπηρετούν. Στο Μακεδονικό, στα μειονοτικά θέματα, στα θέματα των μεταναστών, στα θέματα των μη κυβερνητικών οργανώσεων κλπ., βλέπουμε μια "ευθυγράμμιση" πολύ περίεργη κι ανησυχητική.

Όλοι αυτοί, έχοντας μάθει να λειτουργούν εκ του ασφαλούς, χωρίς ποτέ να πληρώνουν κόστος, συχνά-πυκνά ξεπερνούν τα όρια. Αυτά τα όρια ξεπέρασαν και στις τελευταίες εκλογές, ρισκάροντας να κάνουν τη μεγαλύτερη "πατάτα" της μεταπολίτευσης. Η αμετροέπειά τους παραλίγο να έκανε ανεπανόρθωτη ζημιά στο πολιτικό σύστημα. Θα έδινε μια μοναδική ευκαιρία στη δημοκρατία μας. Μια ευκαιρία, την οποία είχε ανάγκη η δημοκρατία μας, προκειμένου να επανεξετάσει τη λειτουργία της. Μια ευκαιρία, που δεν της δόθηκε ποτέ καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Γιατί μιλάμε για βλακεία; Γιατί, εξαιτίας της βλακείας του ηγέτη του Συνασπισμού, θα αποκαλυπτόταν σε όλο του το μεγαλείο το "στημένο" σκηνικό της ψευδοδημοκρατίας μας. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Δεν μπορεί να το έκανε για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Κομματάρχης, βουλευτής και υποψήφιος Πρωθυπουργός είναι και ο ίδιος. Δεν έχει δώσει δείγμα γραφής ότι τον ενοχλεί το "στήσιμο" αυτό. Συνέταιρος και συμμέτοχος είναι στο έγκλημα, που διαπράττεται καθημερινά στην αίθουσα της Βουλής. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της μεταπολίτευσης ένας αρχηγός κόμματος της Βουλής δεν ρίσκαρε την είσοδό του στη Βουλή.

Για να καταλάβει όμως κάποιος τι ακριβώς σημαίνει αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει πώς ακριβώς είναι στημένη η φασιστική "παράσταση" της δημοκρατίας της μεταπολίτευσης. Πρέπει να γνωρίζει ποιοι είναι οι "θίασοι", ποιοι είναι οι "θιασάρχες" και τι ρόλους αναλαμβάνουν να παίξουν οι "ηθοποιοί". Θα εξετάσουμε για παράδειγμα τη θεατρική "παράσταση", την οποία έδωσε το κόμμα που νίκησε στις πρόσφατες εκλογές, εφόσον, όποιο κόμμα κι αν νικήσει, την ίδια παράσταση θα δώσει. Ο θίασος αλλάζει και όχι η παράσταση.

Έστω λοιπόν ότι εξετάζουμε την περίπτωση των πρόσφατων εκλογών. Τις εκλογές, στις οποίες νίκησε η ΝΔ. Λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές πάνω από τριακόσια άτομα πηγαινοέρχονταν καθημερινά στη Ρηγίλλης, όπου είναι η έδρα του κόμματος. Παρακαλούσαν, έκλαιγαν και "έγλειφαν", για να είναι ανάμεσα στους τριακόσιους υποψήφιους βουλευτές του κόμματος. Φιλούσαν τα πόδια του κομματάρχη, ο οποίος αποφάσιζε μόνος του ως αφέντης για όλα αυτά τα πρόσωπα.

Το βράδυ των εκλογών εκατόν πενήντα δύο από αυτούς πανηγύριζαν μαζί με τον κομματάρχη, ο οποίος τους επέλεξε να ζητήσουν την "ψήφο" του λαού. Τα χειροφιλήματα δεν εξαλείφθηκαν ούτε σ' αυτήν τη φάση, γιατί ο κομματάρχης-αφέντης, έχοντας πάρει την "εντολή" του λαού, ετοίμαζε την κυβέρνησή του. Και πάλι κλάματα και παρακάλια από τους βουλευτές, οι οποίοι δεν αρκούνταν στο βουλευτιλίκι, αλλά ήθελαν και ήλπιζαν να γίνουν υπουργοί. Και πάλι ο κομματάρχης ο απόλυτος αφέντης, που έπρεπε να ξαναελεήσει τους ελεημένους. Αυτό γινόταν τη νύχτα της νίκης. Ο κομματάρχης και οι υποτακτικοί του γλέντησαν τη νίκη τους μέχρι πρωίας και μετά έφυγαν στα σπίτια τους, για να προετοιμαστούν για την "παράσταση", εφόσον ο "θίασός" τους είχε κερδίσει τον "διαγωνισμό".

Λίγες μέρες μετά όλοι αυτοί πήγαν στη Βουλή για την έναρξη της "παράστασης". Ο "θιασάρχης", ως κοινός "ηθοποιός" ανάμεσα σε "ηθοποιούς", ξεκίνησε για το "θέατρο". Κομματάρχης και βουλευτές μπήκαν στη Βουλή και τους έπιασε μια τρομερή "αμνησία". Ξέχασαν τα χειροφιλήματα. Ξέχασαν τις γονυκλισίες. Ξέχασαν τα κοινά γλέντια των προηγούμενων ημερών. Ξαφνικά φέρονταν σαν να μην συνέβαινε τίποτε. Σαν κανένας να μην "χρωστάει" τίποτε σε κανέναν. Ξαφνικά ο κομματάρχης-αφέντης των προηγούμενων ημερών έγινε ίσος με τον τελευταίο επαρχιώτη βουλευτή. Αυτόν, που πριν μερικές βδομάδες του φιλούσε τα πόδια, για να τον βάλει στη λίστα των υποψηφίων και αυτόν που πριν λίγες μέρες του φιλούσε τα χέρια, για να τον κάνει υπουργό.

Έτσι μπαίνει ο "θίασος" στη Βουλή, για να δώσει την "παράστασή" του. Αυτό και έγινε για άλλη μια φορά. Ως συνάδερφοι βουλευτές όλοι αυτοί έπρεπε να εκλέξουν το προεδρείο της Βουλής. Ψήφισαν κατά "συνείδηση", εφόσον είναι αντιπρόσωποι του λαού. Κανένας δεν "γνώριζε" το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, εφόσον αυτή είναι μια "μυστική" ψηφοφορία. Όλοι "αγωνιούσαν" για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Κατά μια διαβολική "σύμπτωση" όλοι αυτοί οι "ελεύθεροι" και κατά "συνείδηση" ψηφίζοντες βουλευτές εξέλεξαν αυτόν που επιθυμούσε ο "όμοιός" τους κομματάρχης. Αυτόν, που είχε υποδείξει κάποιες ημέρες πριν στα κομματικά γραφεία. Την ίδια παράσταση έδωσαν και οι μειψοψηφίσαντες "θίασοι". Όλοι οι "θίασοι", είτε νικητές είτε ηττημένοι, έκαναν το ίδιο και με αυτόν τον τρόπο εξέλεξαν το προεδρείο της Βουλής.

Λίγες μέρες μετά είδαμε ξανά το ίδιο κύμα "αμνησίας" να κατακλύζει την αίθουσα της Βουλής. Όλοι αυτοί οι "χειροφιλούντες" περίμεναν τον νικητή των εκλογών, τον οποίο δεν τον "γνώριζαν", να μιλήσει στη Βουλή, για να δουν αν είναι άξιος να τους αποσπάσει την ψήφο εμπιστοσύνης. Περίμεναν να τον ακούσουν. Πώς αλλιώς θα τον ψήφιζαν για Πρωθυπουργό, αν πρώτα δεν τον άκουγαν; Λίγες μέρες πριν του φιλούσαν τα χέρια και τα πόδια μάλλον από χόμπυ και επειδή ήταν όμορφος. Για να του δώσουν όμως ψήφο εμπιστοσύνης, θα έπρεπε να τον ακούσουν, για να τον κρίνουν. Αντιπρόσωποι του λαού ήταν πλέον και έπρεπε να προστατεύσουν τα συμφέροντά του.

Όλοι αυτοί τον άκουσαν πολύ προσεκτικά και προφανώς τους "έπεισε", γιατί κατόπιν ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Πρώτη φορά άκουγαν τόσο ωραία πράγματα. Ο μόνος ελέγχων βουλευτής, που, αφού έκρινε αυστηρά τον ελεγχόμενο Πρωθυπουργό —και ενώ έδειχνε να πείθεται από τον λόγο του— δεν τον χειροκρότησε, ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Και μόνον να το σκεφτεί κάποιος αυτό, μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει "λογική του παραλόγου".

Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ένα "θέατρο". Ένα φασιστικό "θέατρο", το οποίο εξακολουθεί και παίζεται μπροστά στα μούτρα μας, γιατί δεν λειτουργεί κανένας θεσμός. Φασίστες μας κυβερνάνε και είναι ανεξέλεγκτοι. Πώς το καταφέρνουν αυτό χωρίς, να παραβιάζουν τουλάχιστον ορατά το Σύνταγμα; Αυτό το καταφέρνουν με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι εκλογές. Με τον τρόπο με τον οποίο εκλέγονται ταυτόχρονα αυτοί που στελεχώνουν την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία.

Τα πάντα είναι θέμα διάταξης των διαδικασιών. Πράγματα, τα οποία θα έπρεπε να είναι "παράλληλα", μπαίνουν το ένα "πίσω" από το άλλο και τίποτε δεν λειτουργεί όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Ο λαός ψηφίζει μία φορά για δύο διαφορετικά πράγματα και εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Βάζουν τη μία εξουσία "πίσω" από την άλλη και εκεί "βραχυκυκλώνουν" τις εκλογές.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Τα κόμματα θα έπρεπε κανονικά να "διαγωνίζονται" μεταξύ τους μόνον για την "εντολή" του λαού. Τα προγράμματά τους θα κρίνονταν από τον λαό και με τις εκλογές ο λαός θα αποφάσιζε για το ποιος θα τον κυβερνήσει και άρα θ' αποφάσιζε για τον Πρωθυπουργό. Σ' αυτόν θα έδινε την εκτελεστική εξουσία. Θεωρητικά, από τη στιγμή που θα του έδινε την εξουσία, θα έπρεπε να είναι σε θέση να τον ελέγχει. Πώς μπορεί να τον ελέγχει; Με τη Βουλή. Άρα ο λαός θα έπρεπε να ψηφίζει σε άλλη εκλογική διαδικασία τους αντιπροσώπους του, προκειμένου να ελέγχουν αυτόν που έλαβε την "εντολή" του. Να τον ελέγχουν, για να μην είναι ανεξέλεγκτος. Άρα τα κόμματα δεν θα έπρεπε να μπαίνουν στη διαδικασία της εκλογής των Βουλευτών. Οι αντιπρόσωποι του λαού θα έπρεπε να εκλέγονται με άλλα κριτήρια.

Επειδή, δηλαδή, υπάρχουν διαφορετικοί ρόλοι, οι οποίοι πολλές φορές μπορούν και να συγκρούονται μεταξύ τους, ευνόητο είναι ότι υπάρχουν διαφορετικές απαιτήσεις προσόντων και χαρακτηριστικών από την πλευρά αυτών που θα κληθούν να τις στελεχώσουν. Ως εκ τούτου θα υπάρχουν και διαφορετικά κριτήρια των ψηφοφόρων, όταν αυτοί καλούνται στις κάλπες. Είναι δυνατόν αυτές οι διαφορετικές απαιτήσεις να μπορούν να εκφραστούν μέσα από μια κοινή εκλογική διαδικασία;

Στις εκλογές για την εκτελεστική εξουσία σε συμφέρει να ψηφίσεις έναν οραματιστή και αποφασιστικό άνθρωπο για να σε κυβερνήσει. Στις εκλογές για τη νομοθετική εξουσία σε συμφέρει να ψηφίσεις έναν τίμιο αλλά πονηρό άνθρωπο, ο οποίος δεν ξεγελιέται εύκολα, για να μπορεί να ελέγχει. Έναν άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να είναι ταξικά, κοινωνικά ή επαγγελματικά όμοιός σου, για να προστατεύει τα ειδικά συμφέροντά σου.

Η κάθε εξουσία δηλαδή απαιτεί διαφορετικά προσόντα, για να εξυπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον. Άρα, εκ των δεδομένων δεν μπορεί από μια κοινή εκλογική διαδικασία να προκύπτουν τα διαφορετικά ζητούμενα, που εξυπηρετούν τον λαό. Άρα, όλα αυτά τα οποία γίνονται σήμερα, γίνονται εκ του πονηρού. Ο "οραματιστής" σε παγιδεύει και αφού τον ψηφίσεις, αυτόματα του δίνεις και τον έλεγχο του οργάνου, το οποίο θα έπρεπε να τον ελέγχει. Κανονικά θα έπρεπε να επεμβαίνει η δικαιοσύνη και να τιμωρεί έναν βουλευτή σε περίπτωση που διαπίστωνε ότι αυτός είχε κάποιες ιδιαίτερες σχέσεις με κάποιο κόμμα.

Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα υπάρχει η ανάγκη του "θεάτρου". Γι' αυτόν τον λόγο οι "συμμορίτες" της Ρηγίλλης ή της Χαριλάου Τρικούπη γιορτάζουν όλοι μαζί τις νίκες τους στα κομματικά γραφεία και στη Βουλή υποκρίνονται πως δεν γνωρίζονται. Κάνουν πως ακούνε τις προγραμματικές δηλώσεις, προκειμένου ν' αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν και να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης.

Όλοι φέρουν όλους τους ρόλους και αναγκαστικά παίζουν "θέατρο", για να μην φαίνεται τι ακριβώς γίνεται. Στις εκλογές στις οποίες κρίνεται η εκτελεστική εξουσία, στην ουσία γίνονται βουλευτικές εκλογές. Ο κομματάρχης, πολύ πριν εξασφαλίσει την "εντολή" για την πρωθυπουργία και άρα τον ρόλο του ελεγχόμενου, εξασφαλίζει τη βουλευτική ιδιότητα και άρα την ιδιότητα του ελέγχοντα. Στη συνέχεια και επειδή ο βασικός στόχος των εκλογών αυτών είναι η εκτελεστική εξουσία, αυτό το οποίο γίνεται είναι να μετατρέπεται το ποσοστό της προτίμησης των ψηφοφόρων προς το πρόσωπό του σε ποσοστό βουλευτών της Βουλής.

Με τον τρόπο αυτόν η "εντολή" για σχηματισμό κυβέρνησης γίνεται πλειοψηφία στη Βουλή και εκεί τελειώνει ο ρόλος του λαού και βρίσκεται στο έλεος του εντολοδόχου "κομματάρχη". Μετά κάθεται κι απορεί ο κόσμος γιατί τα κόμματα ξεχνούν τις υποσχέσεις τους και κάνουν ό,τι συμφέρει στα αφεντικά τους. Ποιος μπορεί να τους ελέγξει, όταν μαζί με την "εντολή" μπορούν και "στήνουν" τη Βουλή; Για τέσσερα χρόνια η Βουλή θα κάνει ό,τι την διατάσσουν τα αφεντικά της, τα οποία είναι οι δύο-τρεις μεγαλοκομματάρχες.

Για ποια δημοκρατία μιλάμε; Υπάρχει λογικός Έλληνας πολίτης, που να αισθάνεται ίσος με ένα απλό μέλος της οικογένειας Καραμανλή, της οικογένειας Παπανδρέου ή της οικογένειας Μητσοτάκη; Ό,τι θέλουν κάνουν και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Αρκεί να συνεννοηθούν μεταξύ τους και το κράτος γίνεται μια συνεταιρική ιδιοκτησία τους. Μπορούν να πάρουν ό,τι θέλουν, αν δώσουν το αντίστοιχο και στους συνεταίρους τους. Άτομα, που μπορούν να μετρηθούν στα δάκτυλα του ενός χεριού, ελέγχουν μια χώρα ολόκληρη. Τρεις οικογένειες φασιστών "δουλεύουν" έναν ολόκληρο λαό, κάνοντάς τον να νομίζει ότι ζει σε δημοκρατία, επειδή πηγαίνει και ψηφίζει.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το όλο μυστικό του σχεδιασμού οφείλεται στο γεγονός ότι οι κομματάρχες είναι ταυτόχρονα και βουλευτές. Το όλο μυστικό είναι ότι "ανακατεύονται" με τους βουλευτές και δεν φαίνεται ποιος ελέγχει ποιον και με ποια ιδιότητα. Αν δηλαδή ο κομματάρχης και υποψήφιος Πρωθυπουργός δεν μπορούσε να μπει στη Βουλή ως Βουλευτής, θα υπήρχε πρόβλημα γι' αυτόν. Εκεί ρίσκαρε ο Αλαβάνος. Βάζοντας υποψηφιότητα στο Ηράκλειο, ρίσκαρε την εκλογή του ως βουλευτής. Αν δεν εκλεγόταν, η αποτυχία του θα ήταν ένα τραγικό γεγονός για το σύστημα εξουσίας. Θα κατέρρεε όλη η "παράσταση", εξαιτίας της βλακείας ενός "κομπάρσου". Γιατί; Γιατί θα αποκαλυπτόταν όλο το "θέατρο". Θα αποκαλυπτόταν ποιος ελέγχει ποιον και γιατί παραβιάζεται το Σύνταγμα.

Ο κομματάρχης στο θεσμικό επίπεδο δεν αντιπροσωπεύει τίποτε απολύτως. Ένας κοινός ιδιώτης είναι. Από την άλλη πλευρά η Βουλή είναι μια από τις τρεις κυρίαρχες εξουσίες. Όταν λοιπόν ένας κοινός ιδιώτης και άρα ένας κοινός εξωθεσμικός παράγοντας εμφανίζεται να ελέγχει απόλυτα ένα σεβαστό ποσοστό της νομοθετικής εξουσίας, ευνόητο είναι ότι προκαλεί ερωτηματικά. Ερωτηματικά, τα οποία το σύστημα δεν θέλει να προκαλούνται, γιατί αποκαλύπτουν μυστικά.

Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ένας κομματάρχης να παριστάνει τον βουλευτή και τον αρχηγό ομάδας βουλευτών από το να είναι ιδιώτης, που αναγκαστικά εμφανίζεται ως "αφεντικό" βουλευτών. Ο ιδιώτης δεν μπορεί να εμφανιστεί ως αρχηγός, όταν δεν φέρει την ανάλογη ιδιότητα. Ο ιδιώτης μπορεί να εμφανιστεί μόνον ως αφεντικό και αυτό είναι καταστροφικό για το "θέατρο" που παίζεται στη Βουλή και το οποίο έχει ως στόχο να παραπλανεί τον λαό.

Αυτό είναι το όλο θέμα. Όταν ο κομματάρχης μπαίνει στη Βουλή σαν βουλευτής, δεν μπορεί να ελεγχθεί. Παριστάνει τον βουλευτή, ο οποίος "πείθει" συντρόφους. Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει πότε αυτός ο άνθρωπος "διατάζει" κατωτέρους και πότε "πείθει" συναδέρφους. Όταν όμως αυτός ο κομματάρχης είναι εκτός Βουλής, παραβιάζεται το σύνολο του Συντάγματος από τις παρεμβάσεις του. Δίνει διαταγές και φαίνεται. Με αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται ότι η ανεξαρτησία και η ελευθερία του βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου είναι "κατατεθειμένη" στα γραφεία μιας ιδιωτικής "επιχείρησης", όπως είναι ένα κόμμα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι τα όσα συνέβησαν με την περίπτωση της "επιτυχούς" εκλογής του Αλαβάνου, μας επιτρέπουν να κάνουμε πολλές πονηρές σκέψεις. Όταν γνωρίζουμε ότι ο Αλαβάνος εκλέχθηκε στα όρια, δικαιούμαστε να κάνουμε πονηρές σκέψεις. Είναι πολλά και μεγάλα τα συμφέροντα, τα οποία θα θίγονταν από την αποτυχία του. Γιατί λοιπόν να μην υποθέσουμε ότι κάτι θα "βρομάει" στο Ηράκλειο; Γιατί να μην υποθέσουμε ότι ο Αλαβάνος βγήκε βουλευτής με "βία και νοθεία", προκειμένου να σωθεί η "παράσταση"; Γιατί να μην υποθέσουμε ότι βοηθήθηκε από τα μεγάλα κόμματα και εκτός από τη βοήθεια εισέπραξε και καρπαζιές; Αν γίνουν σύντομα εκλογές, θα ξανακατέβει υποψήφιος στο Ηράκλειο;