"Μπανανία",

με όλη τη σημασία της λέξης,

είναι η Ελλάδα.

 

Με "υπογραφή" του ίδιου του Πρωθυπουργού της.

 

Τι σημαίνει για τους Έλληνες

η επιλογή του Πρωθυπουργού τους

να στείλει τα παιδιά του

στο ιδιωτικό "Ελληνογερμανικό" σχολείο;

.

 

Διαβάσαμε στις εφημερίδες ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός έστειλε τα παιδιά του στο ιδιωτικό "Ελληνογερμανικό" σχολείο. Φαινομενικά δεν είχε ούτε καν τη στοιχειώδη πονηριά να κάνει υπομονή για κάποια λίγα χρόνια και να περιμένει να τα στείλει στα ιδιωτικά σχολεία αφού πάψει να είναι Πρωθυπουργός. Πρωθυπουργός των Ελλήνων. Λες και θα ήταν τόσο καθοριστικό για το μέλλον των παιδιών του, αν αυτά πήγαιναν πρώτη και δευτέρα δημοτικού σε κάποιο δημόσιο σχολείο μαζί με τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα. Λες και θα υπονομευτεί το μέλλον τους, αν χάσουν τα λίγα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής και πολυτελούς εκπαίδευσής τους. Για ποιότητα εκπαίδευσης δεν συζητάμε. Στο χειρότερο δημόσιο σχολείο να πήγαιναν τα παιδιά του Πρωθυπουργού, οι δάσκαλοι και μόνο από τρόμο ή δουλικότητα θα έκαναν καλά τη δουλειά τους. Τη δουλειά, την οποία συνήθως αρνούνται να κάνουν, όταν πρόκειται για τα παιδιά των υπολοίπων Ελλήνων. Των "κοινών" Ελλήνων.

Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε σοβαρές αμφιβολίες για το εάν πρόκειται για πρωθυπουργική αφέλεια, εφόσον τα παιδιά του, πέρα από την όποια πολυτέλεια σπουδών προσφέρουν τα ιδιωτικά σχολεία, στην πραγματικότητα δεν θα έχαναν τίποτε άλλο. Ούτε καν κι αυτήν. Είναι βέβαιον ότι κατόπιν "άνωθεν" εντολής κάποιοι δημόσιοι τοίχοι θα σοβατίζονταν και κάποια πλακάκια μπάνιου θα άλλαζαν. Η παρουσία των "γαλαζοαίματων" γόνων όλα αυτά θα τα επέβαλε από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο εμείς υποθέτουμε αυθαίρετα. Αυτό το έχουμε δει να συμβαίνει. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι ανακαινίστηκε πλήρως το δημόσιο νηπιαγωγείο της Ραφήνας, όταν επρόκειτο να δεχθεί τους πολυδιαφημισμένους δίδυμους "γόνους"; Τους από τα γεννοφάσκια τους "υπερέχοντες" Έλληνες;

Γιατί όμως ο Καραμανλής έκανε αυτήν την προσβλητική επιλογή για τους υπόλοιπους Έλληνες; Γιατί αποφάσισε να τοποθετήσει τα παιδιά του με αυτά των "εχόντων" και να μην προσπαθήσει να παραστήσει τον καλό Πρωθυπουργό με μια άνευ πραγματικού κόστους "υποθήκη" του μέλλοντος των παιδιών του. Να εμφανιστεί —έστω και υποκριτικά— ότι δεσμεύει ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό στην προσπάθεια για την αναβάθμιση του δημοσίου συστήματος εκπαίδευσης; Γι' αυτό δεν είναι Πρωθυπουργός των Ελλήνων; Γι' αυτό δεν τους παρακαλάει να τον ψηφίσουν κάθε τέσσερα χρόνια; Για να τους υπηρετήσει. Πώς μπορείς ν' αποδείξεις ότι θέλεις να τους υπηρετήσεις, όταν στις ιδιωτικές σου επιλογές φέρεσαι με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που προτείνεις στους άλλους; Είναι σαν να είσαι εστιάτορας και να βγαίνεις στους δρόμους να παρακαλάς τους πελάτες να φάνε το φαγητό σου και την ίδια ώρα να στέλνεις επιδεικτικά τα παιδιά σου να τρώνε στο απέναντι εστιατόριο.

Για να πάρει λοιπόν μια τέτοια απόφαση, θα πρέπει να υπήρχε πράγματι κόστος, το οποίο —όπως αντιλαμβανόμαστε— δεν έχει σχέση με την ίδια την εκπαίδευση και εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται. Ένα κόστος, το οποίοι εμείς οι "κοινοί" Έλληνες δεν αντιλαμβανόμαστε, γιατί είμαστε "έξω" από τα πράγματα.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι συμβαίνει και τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την επιλογή του Έλληνα Πρωθυπουργού. Να καταλάβουμε τον λόγο που δεν ρίσκαρε ούτε αυτά τα οποία φαίνονται ελάχιστα, προκειμένου να εμφανίσει μια πιο φιλική προς τον κόσμο εικόνα. Επέλεξε να επωμιστεί το μεγάλο κόστος της απόφασής του —και μάλιστα σε μια εποχή που δεν είναι ιδιαίτερα λαοφιλής—, γιατί απλούστατα τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται επιφανειακά.

Στην απόφαση του Καραμανλή δεν τίθεται θέμα εκπαιδευτικού κόστους για τα παιδιά του, λόγω της κακής δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά θέμα κόστους στην "κοινωνικοποίηση" αυτών των παιδιών. Στα δημοτικά σχολεία οι μικροί άνθρωποι κοινωνικοποιούνται. Εντάσσονται στην κοινωνία και ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Ο Καραμανλής έπρεπε να επιλέξει σε ποια "Ελλάδα" θα τοποθετούσε τα παιδιά του. Στην "Ελλάδα" των κυρίαρχων "εκλεκτών" ή στην Ελλάδα των κοινών Ελλήνων; Αυτό έπρεπε ν' αποφασίσει και όχι μόνον. Γι' αυτόν τον λόγο δεν είχε την πολυτέλεια να περιμένει κάποια λίγα χρόνια.

Στο επίπεδο της "κοινωνικοποίησης" όλα τα χρόνια του δημοτικού είναι σημαντικά, γιατί εκεί "χτίζονται" φιλίες, οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να γίνουν φιλίες ζωής. Έπρεπε λοιπόν ο Καραμανλής ν' αποφασίσει αν τα παιδιά του θα γίνονταν συμμαθητές —και άρα φίλοι— με τα παιδιά του Λάτση ή του Βαρδινογιάννη ή με τα απλά Ελληνόπουλα. Τα παιδιά του θα γίνονταν μέλη του κλαμπ των σημερινών ισχυρών, ώστε να έχουν το πλεονέκτημα των κληρονόμων ή θα έμπαιναν στην "άβυσσο" της ελληνικής κοινωνίας, εκεί όπου με άπειρο κόπο ξεχωρίζουν —αν το καταφέρουν— μόνον οι άξιοι και όλοι οι υπόλοιποι "πνίγονται" στην ανυπαρξία;

Αυτό ήταν το πραγματικό διακύβευμα της απόφασής του και όχι μόνον. Γιατί; Γιατί η έννοια της κοινωνικοποίησης του παιδιού είναι μια σύνθετη λειτουργία. Δεν επηρεάζει μόνον τη ζωή του παιδιού, αλλά και τη ζωή της οικογένειάς του. Στη διάρκεια αυτής της κοινωνικοποίησης του παιδιού υπάρχουν παράπλευρες συνέπειες και για την ίδια την οικογένεια. Στην πραγματικότητα, το κάθε παιδί που "κοινωνικοποιείται", αναγκάζει και την ίδια την οικογένεια να "κοινωνικοποιηθεί" εκ νέου. Δεν τοποθετείται μόνον το παιδί στην κοινωνία, αλλά πρέπει να ξανατοποθετηθεί μέσα σ' αυτήν και η ίδια η οικογένεια.

Το να πας ένα νήπιο σε δημόσιο νηπιαγωγείο είναι μια απλή λειτουργία. Το πας, το παίρνεις, λες ένα ευγενικό "γεια" και τελείωσε η υπόθεση. Δεν έχει υποχρεώσεις το νήπιο και δεν καλείσαι να τις υποστηρίξεις. Το παιδί του δημοτικού σχολείου είναι ένας μικρός άνθρωπος. Έχει υποχρεώσεις και πρέπει να λειτουργήσεις υποστηρικτικά σ' αυτές, εφόσον δεν μπορεί ν' ανταπεξέλθει μόνο του. Επιπλέον, εσύ το "ακολουθείς" στις επιλογές του και δεν συμβαίνει το αντίθετο. Τι σημαίνει αυτό; Το παιδί αναπτύσσει φιλίες στο σχολείο και επιθυμεί να τις καλλιεργήσει. Καλλιέργεια όμως σημαίνει χρόνος εκτός του σχολείου. Χρόνος σε παιδικά πάρτυ, χρόνος σε παιδικές χαρές, χρόνος σε κολυμβητήρια, χρόνος σε αθλητικά στάδια. Απαιτούνται επισκέψεις στα σπίτια των φίλων και προσκλήσεις φίλων. Πολύς χρόνος, τον οποίο η μητέρα πρέπει να τον διαθέσει. Πολλές υποχωρήσεις, τις οποίες η μητέρα πρέπει ν' αντέξει.

Αυτές οι υποχωρήσεις στα πρόσωπα, οι οποίες συνεπάγονται των επιλογών του παιδιού είναι και οι πιο επώδυνες. Δεν είναι δηλαδή μόνον ο χρόνος, ο οποίος απαιτείται για την κοινωνικοποίηση του παιδιού. Απαιτείται αναγκαστική συνύπαρξη της μητέρας του κυρίως με άτομα, τα οποία προκύπτουν από τις επιλογές του παιδιού. Συνύπαρξη και συναναστροφή με το περιβάλλον του φίλου του παιδιού. Εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Πώς θα στείλει ο πρωθυπουργός το παιδί του σε δημόσιο σχολείο; Το παιδί του μπορεί να γίνει φίλος με το παιδί ενός μπογιατζή ή ενός μπακάλη από τη Ραφήνα. Άρα; Άρα η κυρία πρωθυπουργού θα πρέπει να περνάει τις ώρες της σε παιδικά πάρτυ και παιδικές χαρές με τις γυναίκες αυτών των ανθρώπων. Θα πρέπει να πηγαίνει στο σπίτι του μπογιατζή, όταν την καλούνε και ν' ανταποδίδει τις προσκλήσεις. Υποχρεωτικά, για να μην στεναχωρήσει το δικό της παιδί.

Γίνονται αυτά τα πράγματα; Η κυρία Πρωθυπουργού, η οποία έκανε τα πάντα για ν' ανέλθει κοινωνικά, θα ξαναγυρίσει στο μηδέν; Η νηπιαγωγός, που ως εκ θαύματος έγινε χειρουργός, απλά και μόνον για το "πρεστίζ", θα ξαναγυρίσει εκεί απ' όπου ξεκίνησε; Κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη, για να κάνει παρέα στη Ραφήνα με τη γυναίκα του κρεοπώλη από την Παλλήνη; Πότε θα μπει στην "υψηλή" κοινωνία της Αθήνας; Να μπει με το πλεονέκτημα της συζύγου του Πρωθυπουργού; Να μπει ως η "πρώτη" Κυρία της χώρας; Θα σκορπάει που θα σκορπάει τον χρόνο της με τα παιδιά, γιατί να μην πίνει καφέδες με τις συζύγους των ανώτατων κοινωνικών παραγόντων της χώρας; Θα μιλάει που θα μιλάει για τα παιδιά της, γιατί να μην το κάνει με τις συζύγους των μεγαλοεπιχειρηματιών και των υπολοίπων ισχυρών; Θα μαλώνει που θα μαλώνει για τα προβλήματα του σχολείου, γιατί να μαλώνει με τις γυναίκες των "ταπεινών";

Το δημόσιο σχολείο στην πραγματικότητα είναι η απόλυτη καταστροφή όχι τόσο για τα παιδιά του Καραμανλή, αλλά για την πρωθυπουργική σύζυγο. Τα παιδιά γι' αυτήν είναι το απόλυτο "διαβατήριο", για να μπει άπαξ στην "υψηλή" κοινωνία της πρωτεύουσας. Στην κοινωνία του άνδρα της. Στην κοινωνία την οποία "στόχευε" από την εποχή που περιφερόταν ως άνεργη νηπιαγωγός στις καφετέριες της παραλίας του Λευκού Πύργου. Στην κοινωνία την οποία επιπλέον την συμφέρει και ως μάνα, εφόσον "καταδικάζει" στην επιτυχία τα μέλη της. Τα παιδιά γι' αυτήν τη γυναίκα είναι το "κλειδί" για τη μελλοντική πορεία της. Αυτά θα "κλειδώσουν" για πάντα τα κέρδη του γάμου της.

Άλλωστε δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που θα "εκμεταλλευτεί" τα παιδιά της. Οι περισσότερες γυναίκες σ' αυτά τα κυκλώματα έτσι κάνουν. Η κάθε μία χρησιμοποιεί ό,τι μέσο διαθέτει για να το εκμεταλλευτεί. Μέσω των ακριβών ιδιωτικών σχολείων κάποιες προσπαθούν να διατηρήσουν την κοινωνική τους "υπεροχή" και κάποιες άλλες προσπαθούν ν' ανέλθουν κοινωνικά. Οι "παλιές" προσπαθούν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και οι "νέες" ν' αποκτήσουν προνόμια. Τα ακριβά δίδακτρα είναι γι' αυτές η απόλυτη "σωτηρία", εφόσον λειτουργούν σαν φίλτρα αποκλεισμού για τις "ταπεινές". Τα ακριβά δίδακτρα δίνουν πρακτική αξία στα χρήματα τα οποία διαθέτουν. "Αγοράζουν" αυτά τα οποία οι υπόλοιποι δεν μπορούν ν' αποκτήσουν.

Τα ιδιωτικά σχολεία είναι αυτά τα οποία επιβάλουν τα νέα μέλη στην "υψηλή" κοινωνία. Η νεόπλουτη είναι αυτή η οποία θα υποδείξει στο παιδί της τον πιο "χρήσιμο" φίλο του. Αυτή θα τον κάνει "γλείφτη", για να μπορεί και η ίδια να "γλείφει". Απλά πράγματα …"Ο γιος μου τα πάει πολύ καλά στο σχολείο. Αυτά λέγαμε με τη Μαριάννα προχτές …Ξέρεις μωρέ …τη Λάτση. Τον λατρεύει τον γιο μου. Χαίρεται που τα παιδιά μας μεγαλώνουν σαν αδέρφια. Με κάλεσε και στο σπίτι της για να γνωριστούμε καλύτερα". Γι' αυτόν τον λόγο πολύ πρόσφατα στο Κολέγιο Αθηνών πιάστηκαν κάποιες νεόπλουτες μαλλί με μαλλί με το προσωπικό του Κολεγίου, που έχει το "προνόμιο" να βάζει το παιδιά του στο Κολέγιο. Δεν άντεξαν οι "κακομοίρες". Έβαλαν μέσο και πληρώνουν έναν σκασμό χρήματα, για να μπούνε τα παιδιά τους στο Κολέγιο και αυτά κάνουν παρέα με τα παιδιά της καθαρίστριας;

Αυτές ονειρεύονταν το παιδί-επένδυση. Το παιδί-κλειδί, που θα άνοιγε όλες τις "πόρτες" της "υψηλής" κοινωνίας. Το παιδί-δούρειο ίππο, που θα τις έβαζε στα μεγάλα σαλόνια. Το παιδί, που θα έδινε νόημα σε έναν οδυνηρά "πετυχημένο" γάμο. Το παιδί, που θα έδινε αξία στα χρήματα του διεφθαρμένου άντρα τους ή του μεγαλομπακάλη που πέτυχε. Ονειρεύονταν απογευματινούς καφέδες δίπλα στις πισίνες της Γιάννας, της Μαριάννας και της Βαρδιάννας. Απλά πράγματα. Τα παιδιά είναι αυτά τα οποία ξεκινάνε την κάθε νέα σχολική χρονιά, αλλά αυτές είναι που "ράβονται" για τον αγιασμό. Τα παιδιά τους περιμένουν έξω από το σχολείο, αλλά σε άλλες μητέρες στήνουν "καραούλι". Για τα παιδιά τους αγοράζουν σάντουιτς, αλλά τις ορέξεις άλλων παιδιών προσπαθούν να καλύψουν.

Γι' αυτόν τον λόγο στα ιδιωτικά σχολεία υπάρχουν και "μεταμορφώσεις" που αγγίζουν το "θαύμα". Νεόπλουτες, οι οποίες υπήρξαν πραγματικά "ντουβάρια" στα σχολικά τους χρόνια, ξαφνικά εμφανίζονται να ενδιαφέρονται για τα προγράμματα εκπαίδευσης. Γυναίκες της τσιχλόφουσκας, του ντεκαπάζ και της χαλάουα εμφανίζονται με "ανησυχίες" για την ποιότητα της εκπαίδευσης. Θέτουν και τους εαυτούς στη διάθεση της "ποιότητας", ασχολούμενες με τα συλλογικά όργανα των γονέων και των κηδεμόνων. Γιατί; Για ν' αποκτήσουν "άλλοθι" να περιφέρονται στον χώρο. Για να κερδίσουν χρόνο, που αυξάνει τις πιθανότητες για επαφές. Για ν' αναπτύξουν σχέσεις με αυτές που έχουν "στοχεύσει". Για ν' ανοίξουν πάρε-δώσε μ' αυτήν που αντιλαμβάνονται σαν "υψηλή" κοινωνία. Αυτά τα οποία γίνονται από τις "φιλόδοξες" μητέρες μέσα και έξω από τις αυλές των ιδιωτικών σχολείων μόνον οι ψυχίατροι μπορούν να τα ερμηνεύσουν. Εκεί πρέπει να στέλνουν για εκπαίδευση τους φοιτητές της ψυχιατρικής. Αυτές δεν αυλές σχολείων. Αυτά είναι "εργαστήρια" της ψυχιατρικής επιστήμης.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο Καραμανλής έπρεπε ν' αποφασίσει όχι μόνον για το πού θα "τοποθετήσει" τα παιδιά του, αλλά και για το πού θα "τοποθετήσει" και την ίδια του τη γυναίκα. Τη "διψασμένη" για πρεστίζ γυναίκα του. Την επαρχιώτισσα, που θέλει να "δείξει" στην υψηλή κοινωνία της Αθήνας ποια είναι η πρώτη Κυρία. Πότε επιτέλους θα γίνει η "πρώτη" μάνα η Νατάσσα; Πώς θα το επιτύχει αυτό, αν τα "πρώτα" παιδιά της χώρας πηγαίνουν στο δημόσιο σχολείο και συναναστρέφονται με τα παιδιά των "ταπεινών"; Αυτό ονειρευόταν η ίδια; Να γίνει η "πρώτη" Κυρία των Μεσογείων; Να την καλούνε για καφέ στο αυθαίρετο της Νέας Μάκρης; Να παρακολουθεί το παιδί της να παίζει στην αυλή ενός σπιτιού, το οποίο χτίστηκε με άδεια αναψυκτηρίου; Πού θα δείξει την καινούργια Hermes, που δεν τη γνωρίζουν καν σ' εκείνα τα μέρη;

Με την επιλογή του ιδιωτικού σχολείου η πρωθυπουργική σύζυγος έκανε ό,τι και όλες οι όμοιές της "νεοφώτιστες" της "υψηλής" κοινωνίας. "Εκμεταλλεύτηκε" τα παιδιά της πριν την "εκμεταλλευτούν" αυτά. Στην πραγματικότητα αντέστρεψε τους όρους των υποχρεώσεων. Αντί να υποστεί η ίδια τις συνέπειες των επιλογών των παιδιών της, θα υποστούν αυτά τις συνέπειες των δικών της επιλογών. Αντί το δημόσιο σχολείο να της επιβάλει ένα νέο τυχαίο περιβάλλον, επέλεξε το ιδιωτικό, για να επιβάλει στα παιδιά της το περιβάλλον που η ίδια επιθυμεί. Το περιβάλλον, όπου βρίσκονται οι περισσότερες φίλες και θαυμάστριές της. Οι φανατικές "νατασσικές". Καραμανλικές νεοδημοκράτισες στην πλειοψηφία τους. Οι μόνες που δεν διστάζουν να την παρομοιάσουν με τη Lady D. Έτσι προέκυψε η επιλογή του Ελληνογερμανικού σχολείου.

Γιατί όμως επέλεξε αυτό το συγκεκριμένο σχολείο και όχι για παράδειγμα το "ανώτερο" Κολέγιο Αθηνών; Γιατί εκεί την συνέφερε. Γιατί ήθελε στο νέο αυτό περιβάλλον να είναι η πρωταγωνίστρια και όχι απλή κομπάρσος. Γιατί εκεί θα εξασφάλιζε τις κυρίες των τιμών, οι οποίες θα την "θαύμαζαν" ακόμα κι όταν χασμουριόταν. Στο Κολέγιο Αθηνών υπάρχουν παλιά "τζάκια", τα οποία θα καθήλωναν τη Σαλονικιά στην ανυπαρξία. Ο τίτλος της γυναίκας του Πρωθυπουργού δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρός, αν σκεφτεί κάποιος ότι εκεί περιφέρονται γυναίκες, κόρες ή εγγονές πρώην πρωθυπουργών. Εκεί η Νατάσσα θα γινόταν αγαπημένος στόχος αρνητικών σχολίων και όχι αντικείμενο θαυμασμού. "Πώς την κουβαλάει έτσι τη Hermes; Δεν της έδειξαν πώς κουβαλιέται αυτοί που της την πήραν; Άσχετο, πάνε αυτά τα παπούτσια με αυτήν την τσάντα; Άσε τα μαλλιά. Μα καλά πού τα βάφει; Σε φαναρτζίδικο της οδού Λαγκαδά στον Βαρδάρη; Φόνισσα του στυλ, φιλενάδα. Πού να στα λέω. Για πασατέμπο και βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης είναι η γυναίκα. Τα λέγαμε με τη Γιάννα και δακρύσαμε από τα γέλια".

Αυτά τα "λαζοπούλεια", που λέμε, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε μπροστά σ' αυτά που μπορούν να ειπωθούν σ' αυτούς τους χώρους. Ο κόσμος των γυναικών έτσι κι αλλιώς είναι απίστευτα σκληρός από τη φύση του. Ο κόσμος των φιλόδοξων μητέρων, οι οποίες "γλείφουν", για να "σκαρφαλώσουν" κοινωνικά οι ίδιες και τα παιδιά τους, είναι απλά ανηλεής. Δεν περιγράφεται ακόμα κι απ' αυτούς που τον γνωρίζουν. Ο όρος "ξεκατίνιασμα" είναι ένα αραχνοΰφαντο πέπλο πάνω σε ένα σκληρό "στρώμα" θαψίματος με πάχος "χιλιομέτρων".  Δόντια, φρύδια, γάμπες, κυτταρίτιδες παύουν να έχουν τις συνηθισμένες σημασίες τους και γίνονται "πεδία" μαχών, στα οποία μαίνονται σκληρές και μεγάλες μάχες από τις "μονομάχους".

Μιλάμε για απίστευτα πράγματα. Πραγματική ζούγκλα. Μάχες σώμα με σώμα δίνονται, για να προστατεύσουν κάποιες τις "γειτονιές" τους. Για να τις προστατεύσουν από τις νέες και φουριόζες "εισβολείς". Όσο πιο "ψηλά" στην ιεραρχία βρίσκεται ένα ιδιωτικό σχολείο, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Χτυπήματα όλων των ειδών δίνουν κάποιες μουτζαχεντίν "νέες", προκειμένου να εισαχθούν σε αυλές "παλαιών". Χτυπούν την οποιαδήποτε "παλιά" ή "νέα", για ν' αποσπάσουν έναν χαιρετισμό των κυρίαρχων "θηλυκών". Αγώνας μέχρις εσχάτων γίνεται, για να διατηρηθούν ή ν' ανατραπούν οι υπάρχουσες συμπάθειες και οι ισορροπίες ανάλογα με τα συμφέροντα των συμμετεχόντων. Με πολεμικούς όρους συντίθενται μπλοκ και συμμαχίες μεταξύ των "μονομάχων". Κάποιες από αυτές γράφουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία και από την επόμενη ημέρα ψάχνουν πλαστικούς χειρουργούς, για να γραφτούν και οι ίδιες στους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων. Να γραφτούν χωρίς προφανή ελαττώματα, που θα τις κάνουν εύκολους "στόχους". Κομμωτήρια, μπουτίκ, ιατρεία, ινστιτούτα αισθητικής κλπ., γίνονται στρατιωτικές μονάδες υποστήριξης σ' αυτόν τον "πόλεμο".

Αν οι άνδρες τους μάχονται μεταξύ τους σκληρά για την "επιτυχία" τους, τότε αυτές οι μάχες φαντάζουν "παιδικές χαρές" μπροστά στις μάχες που δίνουν παράλληλα με αυτούς οι γυναίκες τους. Τη μάχη της επικράτησης. Την μάχη του "κλειδώματος" της κοινωνικής υπεροχής. Τη μάχη της μετατροπής της οικονομικής επιτυχίας του άνδρα σε κοινωνική καταξίωση, την οποία θα απολαύσουν οι ίδιες και θα τη μεταφέρουν στα παιδιά τους. Τη σκληρή, ανηλεή και φονική μάχη των θηλυκών, στην οποία ένας άνδρας δεν θα άντεχε "ζωντανός" ούτε μερικά λεπτά. Αυτά τα γνώριζε η Νατάσσα και γι' αυτό επέλεξε το Ελληνογερμανικό σχολείο. Ο Καραμανλής μπορούσε να στείλει τα παιδιά του στο Κολέγιο …η σύζηγός του ήταν αυτή που δεν το άντεχε. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Κολέγιο δεσπόζει το Μητσοτακαίηκο και το νέο της επίθετο δεν θα της απέδιδε το επιθυμητό κέρδος. Οι "μουτζαχεντίν" της Ντόρας την περίμεναν "πάνοπλες" και αποφασισμένες να κάνουν οτιδήποτε θα χρειαζόταν, για να εξασφαλίσουν ένα "μπράβο" της. Κατά κύματα θα "έσκαζαν" πάνω της σε αποστολές "αυτοκτονίας".

Αυτές οι αδίστακτες και ανηλεείς γυναίκες είναι που διατηρούν ακλόνητα και απαραβίαστα τα κοινωνικά "στεγανά". Αν αγωνίζονται τόσο σκληρά για τη μεταξύ τους ιεραρχία, φαντάζεται κάποιος πώς λειτουργούν, όταν έχουν απέναντί τους έναν πραγματικό ταξικό εχθρό. Ας προσπαθήσει ένας άνδρας έστω να φανταστεί πώς θα ήταν η μάχη, αν είχε απέναντί του έναν τέτοιον αντίπαλο. Να έχει αντίπαλό του μια τέτοια γυναίκα, η οποία επιβίωσε και νίκησε σε έναν τέτοιο ανθρωποκτόνο αγώνα. Να είναι ένας "κοινός" Έλληνας από το Περιστέρι ή τη Φλώρινα και να της ζητήσει για παράδειγμα την κόρη της για γάμο, επειδή θεωρεί ότι θα την κάνει ευτυχισμένη. Να της ακυρώσει δηλαδή το αποτέλεσμα της μάχης, που στην κυριολεξία μάτωσε για να την κερδίσει. Μαύρο φίδι που τον έφαγε …και λίγα λέμε. Θα ξεψυχάει και ακόμα με εσένα θα ασχολείται. Τα ίδια ισχύουν και για τον οποιονδήποτε "κοινό" Έλληνα θελήσει να γίνει φίλος και κολλητός του γιου της. Μόνον πάνω από το πτώμα της.

Αυτό το οποίο έχει σημασία, για να συνεχίσουμε την ανάλυση, είναι ότι η μόνιμη και μέχρι "θανάτου" επιδίωξη όλων αυτών των "εκλεκτών" είναι να συναναστρέφονται αποκλειστικά μεταξύ τους, για να μην χάνουν με το πέρασμα των γενεών τις δυνάμεις τους. Δίνουν μάχες, ώστε αυτή η αποκλειστικότητα να αφορά εκτός από τους ίδιους και τα παιδιά τους. Παραδίδουν τη διεξαγωγή αυτών των μαχών στις γυναίκες τους, για να είναι σίγουρο το αποτέλεσμα. Το πρόβλημα της επίτευξης αυτής της αποκλειστικότητας, σήμερα είναι ιδιαίτερα έντονο, γιατί προηγήθηκαν μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Η "σοσιαληστρική" περίοδος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ελληνική κοινωνία και αυτή η εξέλιξη δεν ήταν δυνατόν να αφήσει ανεπηρέαστη και την "υψηλή" κοινωνία των "εκλεκτών". 

Παλαιότερα υπήρχε και πάλι αυτή η επιδίωξη, αλλά ως πρόβλημα, δεν ήταν ιδιαίτερα έντονο. Δεν υπήρχαν ξένοι στην ελληνική κοινωνία και η ξενοφοβία δεν περιόριζε τα παιδιά στα σπίτια τους. Δεν μετέπρεπε την κάθε δραστηριότητά τους σε οικογενειακή δραστηριότητα, γιατί δεν ήταν υποχρεωτική η συνοδεία λόγω ανασφάλειας. Πλούσιοι και φτωχοί "αμολούσαν" τα παιδιά τους στις γειτονιές τους και "κοινωνικοποιούνταν" μόνα τους. Πρόβλημα δεν υπήρχε με τις επιλογές αυτών των παιδιών, γιατί οι γειτονιές κατοικούνταν από κοινωνικά "ομοεπίπεδους". Η οικονομία ήταν πιο ρεαλιστική και δεν υπήρχαν τα "άλματα", που οδηγούσαν σε συνεχείς ανακατατάξεις των "πετυχημένων". Η "επιτυχία" ερχόταν με χαμηλές ταχύτητες και δεν δημιουργούσε αναταράξεις στον κόσμο των "πετυχημένων".

Δεν υπήρχε η διαφθορά στον βαθμό που υπάρχει σήμερα ώστε να δημιουργεί μεγιστάνες σε μια νύχτα. Δεν υπήρχε η ανοικτή αγορά, που μέσα σε μια μέρα να μετέτρεπε τον εμποράκο σε καρτέλ της αγοράς. Δεν υπήρχε η ιδιωτική τηλεόραση, που σχεδόν καθημερινά δημιουργούσε νέους υψηλόμισθους "επώνυμους" μέσα από εκπομπές κλωτσοπατηνάδας. Οι "πετυχημένοι" ζούσαν σε έναν απομονωμένο και "στεγανοποιημένο" κόσμο και αυτοί οι οποίοι τον διαπερνούσαν ήταν λίγοι. Αυτοί οι πλούσιοι κατοικούσαν στα "Ψυχικά" και τις "Κηφισιές" και οι υπόλοιποι μακριά τους. Όποιον και να επέλεγε το παιδί τους για φίλο του, θα ήταν παιδί της δικής τους γειτονιάς. Το δημόσιο σχολείο δεν τους ήταν πρόβλημα, γιατί κάλυπτε τις ανάγκες εκείνης της γειτονιάς. Η συναναστροφή των γονέων δεν "φιλτραριζόταν", γιατί έτσι κι αλλιώς υπήρχε ήδη το "φίλτρο" της πανάκριβης και απρόσιτης γειτονιάς.

Με τη μεταπολίτευση άλλαξαν τα δεδομένα στην Πρωτεύουσα. Ανακατεύτηκαν οι πληθυσμοί και έγιναν μετακινήσεις. Ορδές νεόπλουτων με φιλόδοξες συζύγους άρχισαν να κατακλύζουν τις συνοικίες της "επιτυχίας". Ανάμεσα στους "νόμιμους" και μόνιμους Λάτσηδες, Βαρδινογιάννηδες, Καραμανλήδες κλπ, "τρύπωσαν" στις γειτονιές τους διαφθορείς Χριστοφοράκοι, διεφθαρμένοι Σκαρπέληδες, φλύαρες κουτσομπόλες των πρωϊνάδικων, αγράμματοι ξερόλες δημοσιογράφοι κλπ.. Μέχρι και ο Κάτμαν για εκεί έχει βάλει πλώρη. Το αποτέλεσμα ήταν να σκορπίσει η "υψηλή" κοινωνία στα τέσσερα σημεία του αττικού ορίζοντα.

Στην κυριολεξία όπου φύγει-φύγει, για να τους αποφύγουν. Άλλος "τράβηξε" βόρεια και άλλος νότια. Άλλος ανατολικά και άλλος ανατολικότερα. Ανάμεσα σ' αυτούς που πήγαν ανατολικά ήταν και ο Καραμανλής. Αυτός επέλεξε να πάει στη Ραφήνα. Επιλογή, που μερικές δεκαετίες πριν θα ήταν απλά παράλογη. Όλοι αυτοί όμως, που "σκόρπισαν", έπρεπε να βρουν τρόπο να διατηρήσουν τη "γειτονιά" τους. Την ασφαλή για τα παιδιά τους γειτονιά. Τη γειτονιά, που θα τους επέτρεπε να συναναστρέφονται μεταξύ τους και άρα να αλληλοβοηθούνται, για να μην χάνονται τα προνόμια.

Αυτήν την ανάγκη καλύπτουν σήμερα τα ιδιωτικά σχολεία. Ο καθένας, ανάλογα με την τσέπη του και την κοινωνική του τάξη, χρηματοδοτεί την ιδεατή "γειτονιά" του. Στέλνει το παιδί του εκεί όπου θα το έστελναν κι εκείνοι που θα ήθελε και βέβαια θα μπορούσε να τους έχει γείτονές του. Έτσι δεν "χάνονται" μεταξύ τους. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν μαζί, άσχετα αν τα σπίτια τους απέχουν δεκάδες χιλιόμετρα μεταξύ τους. Την παλαιότερη "διαβάθμιση" των "ανώτερων" συνοικιών της Πρωτεύουσας σήμερα την αναλαμβάνει η "διαβάθμιση" των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων. Οι "κοινοί" Έλληνες στα δημόσια σχολεία και οι υπόλοιποι όπου "ανήκουν". Εκάλη και Ψυχικό πάντα μαζί στην "κορυφή". Κηφισιά και Πολιτεία επίσης. Μελίσσια, Βριλλήσια και Μαρούσια λίγο πιο "κάτω". Αυτή είναι η νέα γεωγραφία των "γειτονιών" της Πρωτεύουσας. Εκ των δεδομένων λοιπόν δεν μπορούσε ο Καραμανλής να στείλει τα παιδιά του και τη γυναίκα του στα ταπεινά και εκτός "γειτονιάς" Μεσόγεια.

Από τη στιγμή λοιπόν που εντοπίσαμε τα "γεωγραφικά" δεδομένα της ιδιωτικής εκπαίδευσης, θα περάσουμε σ' αυτήν καθ’ αυτήν την εκπαίδευση. Θα μπούμε στο "εσωτερικό" αυτής της διαδικασίας. Ζούμε μέσα σε ένα ενιαίο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, στο οποίο η γνώση είναι πλέον το κυρίαρχο κεφάλαιο και ο άκρατος ανταγωνισμός μεταξύ των κατόχων της είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Η γνώση είναι αυτή η οποία σήμερα οδηγεί στην επιτυχία της "κορυφής" και η έλλειψή της είναι αυτή η οποία καταδικάζει κάποιους στον κοινωνικό "πάτο". Αυτό είναι προφανές από τους πάντες. Ακόμα κι ο Γιωργάκης το αντιλαμβάνεται. Ο Γιωργάκης του Αμερικανικού Κολεγίου. Πόσο μάλλον ο Κωστάκης του Deere.

Σ' αυτόν λοιπόν τον κόσμο της γνώσης πρωταγωνιστεί το σύστημα, το οποίο δίνει "εφόδια" για την επιτυχία των ανθρώπων και άρα το σύστημα εκπαίδευσης. Αυτό το σύστημα παραλαμβάνει τον άνθρωπο από το απόλυτο "μηδέν" της νηπιακής του ηλικίας και τον φέρνει σε ένα επίπεδο, στο οποίο να μπορεί πλέον σαν "οπλισμένος" ενήλικος να διεκδικήσει την "επιτυχία" μέσα από τη σύγκρουσή του με τους ομοίους του. Αν δηλαδή παρομοιάζαμε με κάτι ένα σύστημα εκπαίδευσης, αυτό θα ήταν με μια "βάρκα". Μια "βάρκα", η οποία παραλαμβάνει τους ανήλικους και ανίδεους επιβάτες της από την "ακτή" της ανθρώπινης γέννησης και μέσα από ένα μεγάλο κι επικίνδυνο ταξίδι στον ωκεανό της γνώσης, τούς "αποβιβάζει" στην "ακτή" της ζωής του ενηλίκου, όπου κατ’ αρχήν πρέπει να επιβιώσει και στη συνέχεια —αν το καταφέρει— να δοκιμάσει και να επιτύχει.

Όταν μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα συνυπάρχουν τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά σχολεία, αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δύο "βάρκες", οι οποίες περνούν τα παιδιά του κόσμου "απέναντι". Δύο βάρκες δύο ταχυτήτων. Η δωρεάν δημόσια και πάναργη "βάρκα" για τα παιδιά του "λαουτζίκου" των νεοσοσιαλιστών και η πανάκριβη ιδιωτική και ταχύτατη "βάρκα" για τους έχοντες. Η γρήγορη και ασφαλής "βενζινάκατος" των εχόντων και η αργή κι αναξιόπιστη "βάρκα" των μη εχόντων. Όταν ως Πρωθυπουργός επιλέγεις να βάλεις τα παιδιά σου στην ιδιωτική "βενζινάκατο" —ώστε να έχουν πιο πολλές πιθανότητες επιτυχίας στις ζωές τους—, αυτό είναι επικίνδυνο για την κοινωνία. Γιατί; Γιατί, ως φορέας εξουσίας και ταυτόχρονα πατέρας, δεν έχεις άγχος για τα παιδιά σου, εφόσον δεν σε αφορούν τα προβλήματα των άλλων. Δεν έχεις άγχος για το "έργο" σου στην παιδεία, εφόσον δεν σε αφορούν τα λάθη και οι ανεπάρκειες αυτού του έργου. Δεν έχεις λόγο να μην βάλεις τον αγράμματο Άρη να παριστάνει τον υπουργό και "σωτήρα" του συστήματος παιδείας. Έτσι κι αλλιώς δεν σε αφορούν οι "πατάτες" του. Άλλοι θα τις πληρώσουν.

Το χειρότερο είναι ότι, ως πατέρας, καθίστασαι κοινωνικά ύποπτος, εφόσον, είναι δυνατόν να υποτεθεί ότι, πάνω στην αγωνία σου να βοηθήσεις τα παιδιά σου, όχι μόνον δεν θα κάνεις τίποτε για τη δημόσια "βάρκα", αλλά και θα την σαμποτάρεις, προκειμένου να δώσεις πλεονέκτημα στα παιδιά σου. Απλά πράγματα. Γιατί να μην υποπτευθούμε ότι ως πατέρας έχεις συμφέρον να υπολειτουργεί το δημόσιο σύστημα παιδείας; Όπως θα έλεγαν και οι νομικοί …υπάρχει σ' αυτήν την περίπτωση "βάση", η οποία να θεμελιώνει τη σύγκρουση συμφερόντων. Να θεμελιώνει ηθικά ασυμβίβαστα.

Αν δηλαδή η κοινωνία μας λειτουργούσε τέλεια, θα έπρεπε ο Πρωθυπουργός να παραιτηθεί από τη θέση του μετά από μια τέτοια επιλογή. Όταν υπέγραφε την εγγραφή των παιδιών του στο ιδιωτικό σχολείο, θα έπρεπε ταυτόχρονα να υπογράφει και την παραίτησή του από την κορυφαία δημόσια θέση. Απλά πράγματα. Πρώτα είσαι πατέρας και μετά Πρωθυπουργός. Πατέρας είσαι για πάντα, ενώ Πρωθυπουργός είσαι για λίγα χρόνια. Πρώτα αγαπάς τα δικά σου παιδιά και μετά αυτά των άλλων. Γιατί να μην τα βοηθήσεις, ελαττώνοντας όσο μπορείς την "ταχύτητα" της "βάρκας" της δημόσιας εκπαίδευσης; Γιατί να μην κάνεις τα δίδυμα "ασυναγώνιστα", μειώνοντας τις πιθανότητες των μελλοντικών ανταγωνιστών τους να φτάσουν γρηγορότερα "απέναντι"; Έχεις την εξουσία και μπορείς να το κάνεις.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το σύστημα παιδείας δύο "ταχυτήτων" στην πραγματικότητα δημιουργεί δύο κοινωνίες με διαφορετικές "ταχύτητες". Κοινωνίες δύο "ταχυτήτων" έχουν μόνον οι "Μπανανίες". Οι κοινωνίες, οι οποίες δεν γνωρίζουν τι σημαίνει δημοκρατία και ισότητα. Μια τέτοια "Μπανανία" είναι και η Ελλάδα. Έτσι χτίστηκε εξ’ αρχής από τους ξένους και έτσι λειτουργεί πάντα. Από την εποχή που οι ξενόδουλοι πήραν την εξουσία και επέβαλαν τον ευνοϊκό γι' αυτούς σχεδιασμό, τίποτε δεν αλλάζει. Υπάρχει μια Ελλάδα των πολλών, οι οποίοι μοχθούν, αγωνίζονται και στο τέλος δεν παίρνουν τίποτε από αυτά τα οποία δικαιούνται και μια Ελλάδα των λίγων, οι οποίοι, ακόμα και "ξαπλωμένοι", παίρνουν πάντα παραπάνω απ' ό,τι δικαιούνται. Μια Ελλάδα των "εκλεκτών", οι οποίοι είναι από γεννήσεώς τους "καταδικασμένοι" να "πετύχουν" και μια Ελλάδα των "καταραμένων", που, ό,τι και να κάνουν, είναι επίσης "καταδικασμένοι" ν' αποτύχουν. "Καταραμένοι", οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να τους ταΐζουν, να τους ψηφίζουν και ενίοτε να τους χειροκροτούν. Οι διαφωνίες απαγορεύονται.

Αυτή η Ελλάδα είναι η Ελλάδα του Κωλέτη. Του χαφιέ των ξένων Κωλέτη. Του Κωλέτη, ο οποίος, προκειμένου να κυβερνά τη χώρα και να πλουτίζει ο ίδιος, υποτασσόταν στους ξένους και υπέτασσε και την Ελλάδα σ' αυτούς. Του Κωλέτη, ο οποίος, κάθε φορά που αντιλαμβανόταν κίνδυνο για την εξουσία, έσερνε τους Έλληνες σε εμφύλιους. Αυτουνού τη "Δημοκρατία" απολαμβάνουμε ακόμα και σήμερα. Τη "Δημοκρατία" αυτών, που μας κυβερνάνε με τη βοήθεια ξένων "σπόνσορων". Αυτή είναι η "Δημοκρατία" την οποία υπηρετεί και ο Καραμανλής. Αυτήν τη βολική για τον ίδιο "Δημοκρατία" κληρονόμησε από τους γονείς και τους θείους του και αυτήν θέλει να παραδώσει στα παιδιά του.

Αυτό απέδειξε με την επιλογή του. Θέλει να "διαιωνίσει" την άρρωστη κατάσταση, η οποία ευνοεί τους ανθρώπους του "είδους" του. Θέλει να υποστηρίξει την Ελλάδα των δύο "ταχυτήτων". Θέλει να διατηρηθεί η "ευλογία" για τους "εκλεκτούς" Έλληνες και η "κατάρα" για τους υπόλοιπους. Δεν θέλει να προσφέρει πραγματική Δημοκρατία στους Έλληνες. Θέλει να προσφέρει τη "Δημοκρατία" δώρο στα παιδιά του. Δεν θέλει να προσφέρει ισονομία στους Έλληνες. Θέλει να προσφέρει ίσα προνόμια στα παιδιά του μ' αυτά που πήραν τα παιδιά των ομοίων του.

Ένα πράγμα αποδεικνύεται από αυτήν την επιλογή. Οι ξενόδουλοι "Κωλέτηδες" είναι αμετανόητοι. Αυτοί, οι οποίοι μας εξουσιάζουν με τις "πλάτες" των ξένων, εξακολουθούν να τους προσκυνούν. Αυτοί, οι οποίοι πλουτίζουν από τη διαφθορά —λόγω της εξουσίας—, "επενδύουν" στη δυνατότητά τους να την κληροδοτήσουν και στα παιδιά τους. Αυτό είναι όλοι αυτοί. Προδότες "Κωλέτηδες", οι οποίοι μέσω των δημοσίων θέσεών τους εξυπηρετούν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, "υποθηκεύοντας" το μέλλον της πατρίδας μας. Διεφθαρμένοι "Κωλέτηδες", οι οποίοι, προκειμένου να διατηρούνται μόνιμα στην εξουσία, δεν διστάζουν να σέρνουν τον λαό σε "εμφυλίους".

Απλά πράγματα. Ελέγχουν τα πάντα, γιατί με την εξουσία —την οποία κατέχουν ελέω ξένων— μπορούν και ενεργοποιούν τα ένστικτα επιβίωσης των ανθρώπων. Υπόσχονται βολέματα και εξασφαλίζουν ψήφους. Ένας φαύλος κύκλος βολεμάτων και προδοσιών. Με την εξουσία που κατέχουν δημιουργούν συνθήκες, οι οποίες στη συνέχεια τους μονιμοποιούν στην εξουσία, για να ξανακάνουν τα ίδια. Μόνοι τους δημιουργούν τις συνθήκες, οι οποίες τους δίνουν τη δυνατότητα να επαναλάβουν τα εγκλήματά τους. Συνθήκες, οι οποίες πάντα στρέφουν Έλληνες εναντίον Ελλήνων προς δόξαν των προσκυνημένων.

Ο αυθεντικός Κωλέτης έστρεφε τους Ρουμελιώτες εναντίον των Μοραϊτών και οι "επίγονοί" του κάνουν το ίδιο στο επίπεδο που τους ενδιαφέρει. Τα "κουστούμια" των "ηθοποιών" αλλάζουν και όχι η "παράσταση". Η κάθε εποχή έχει τα δικά της "κουστούμια", αλλά οι ξένοι "παραγωγοί" και το καστ των Ελλήνων "εκλεκτών" πρωταγωνιστών παραμένει πάντα το ίδιο. Οι ίδιοι αναλαμβάνουν να ηγηθούν των Ελλήνων στις μεταξύ τους συγκρούσεις. Όποιοι από αυτούς κι αν εμφανίζονται σαν νικητές ή ηττημένοι σε κάθε "παράσταση", πάντα πληρώνονται εξίσου, γιατί απλά είναι "ηθοποιοί" σε μια ξένη "υπερπαραγωγή".

Δοσίλογοι των Γερμανών εναντίον δοσίλογων των Άγγλων στην κατοχή. Δοσίλογοι των Άγγλων εναντίον δοσίλογων των Ρώσων στον εμφύλιο. Δοσίλογοι των Άγγλων εναντίον δοσίλογων των Αμερικανών στη μεταπολεμική ιστορία. "Πασόκοι" εναντίον "Νεοδημοκρατών" στην εποχή της μεταπολίτευσης. Όλοι οι Έλληνες πίσω από τους "εκλεκτούς" πρωταγωνιστές —που μοιράζουν "ψίχουλα" εύνοιας— και έτοιμοι να σκοτώσουν Έλληνες για το βόλεμα. Όλοι εναντίον όλων σε έναν καταστροφικό αγώνα, ο οποίος τους υποτάσσει στους "Κωλέτηδες" κομματάρχες. Στους επικεφαλής των "θιάσων" που πρωταγωνιστούν.

Από τότε που υπάρχει η Ελλάδα ως κράτος, δεν αλλάζει συμπεριφορά. Θεμελιώθηκε από διεφθαρμένους, άχρηστους, ξενόδουλους και πονηρούς "Κωλέτηδες" και απλά μεταλλάσσεται, χωρίς να αλλάζει τη βασική του λειτουργία. Όλοι αυτοί έχουν επίγνωση της φάμπρικας που τους ταΐζει. Μεταξύ τους πολεμούν σαν τα σκυλιά για το μοίρασμα της λείας, αλλά όλοι μαζί —σε καθεστώς απόλυτης σύμπνοιας— δημιουργούν ενιαίο μπλοκ συμφερόντων απέναντι στον λαό. Με τη χρήση του κράτους και της εξουσίας, που μονοπωλιακά διαχειρίζονται, διατηρούν πάντα τον λαό στο επίπεδο εκείνο, που να παραμένει λεία τους.

Για να διαιωνίζουν την υπεροχή τους αυτήν και να την περνούνε στα παιδιά τους, τα "μαντρώνουν" στα Κολέγια. Τα ξένα κολέγια, τα οποία εξασφαλίζουν την άμεση και απρόσκοπτη "επαφή" με τα αφεντικά. Μέχρι και η Παπαρήγα στο Κολέγιο Αθηνών έστειλε την κόρη της. Τα "ωραία", που λέει για το δημόσιο σύστημα παιδείας, αφορούν τα παιδιά των "άλλων". Αυτών, που αναγκαστικά θα φάνε το κρατικό "συσσίτιο", γιατί δεν έχουν τα μέσα να φάνε "απέναντι". Να υποθέσουμε ότι κι αυτή με τη Μαριάννα συζητούσε τα προβλήματα της κόρης της; …"Μα να μην έρθουν ακόμα οι νέες ρακέτες των κοριτσιών; Τι λες εσύ Μαριάννα;"

Ο Καραμανλής, ως γόνος "Κωλέτηδων" και "Κωλέτης" και ο ίδιος, πήρε τη σωστή απόφαση. Τη σωστή απόφασή για όλη του την οικογένεια και όχι μόνον για τα παιδιά του. Μια απόφαση, η οποία στηρίζεται στη δική του εμπειρία. Έφαγε "ψωμάκι" ο Καραμανλής από μια ανάλογη απόφαση των δικών του γονιών. Των γονιών, που τον έστειλαν τα διάφορα Deere και από εκεί στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια των υπερατλαντικών αφεντικών. Την απόφαση, η οποία μετέτρεπε το χοντρό "κουτσάλογό" τους σε αγωνιστικό "άτι", που ήθελε και βέβαια κατάφερε να μας κυβερνήσει. "Αγόρασαν" για λογαριασμό του "καλές" σπουδές, τις οποίες στη συνέχεια εξαργύρωσε ο ίδιος, χωρίς να "εξεταστεί" ποτέ για τη δική του πραγματική ποιότητα. Σε ποιον κόσμο, σε ποιόν Πλανήτη και σε ποιον Γαλαξία ο Καραμανλής, αν δεν λεγόταν Καραμανλής, θα μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω από έναν βοηθό ψήστη των εμποροπανηγύρεων;

Τα ίδια ακριβώς, που ισχύουν για τον Πρωθυπουργό, ισχύουν και γι' αυτόν που προαλείφεται για Πρωθυπουργός. Παιδί του Κολεγίου είναι ο Γιωργάκης με "αγορασμένη" επιτυχία και ο ίδιος. Το έλεγε η μητέρα του, χωρίς να είναι προφήτισσα. Ήταν σίγουρη ότι θα ήταν νύφη, σύζυγος και μητέρα Πρωθυπουργού. Κι αυτός, αν δεν λεγόταν Παπανδρέου, θα σκούπιζε συνεδριακούς χώρους και αυτό όχι για "συμβολικούς" λόγους, αλλά καθαρά για λόγους επιβίωσης. Έζησε αυτός πλούσια με αυτήν τη φάμπρικα και φρόντισε σαν καλός και "εκλεκτός" πατέρας να προσφέρει την ίδια προοπτική και στην κόρη του. Να μην ξεφύγει από την ασφάλεια της "αυλής". Θα επεκτείνει ακόμα πιο πολύ την προφητεία της μητέρας του, αφού φιλοδοξεί να την κάνει και γιαγιά Πρωθυπουργού. Γιατί να μην έχει αυτήν τη φιλοδοξία, όταν την Ελλάδα την βλέπει σαν ιδιοκτήτης "μαγαζάτορας".

Όπως ο Καραμανλής έτσι και ο Παπανδρέου, ως πατέρας, έκανε το "καθήκον" του. Το καθήκον, που προβλέπεται για το είδος των "ευλογημένων". Σίγουρη και εξασφαλισμένη "επιτυχία" θα έχει στη ζωή της η κόρη του. Θα κάνει τη σπουδαστική της πλάκα στα διάφορα Κολέγια των ΗΠΑ και θα γυρίσει πίσω στη "Μπανανία", για να βολευτεί στην οικογενειακή επιχείρηση, όπως θεωρούν ότι είναι το ελληνικό κράτος. Θα σπουδάσει τις τζάμπα "κυβερνητικές", τις "ψυχολογικές" και τις "κοινωνιολογικές" επιστήμες των χαζών και των "γόνων" και θα έρθει να μας "σώσει" ως δισέγγονη, εγγονή και κόρη Πρωθυπουργών. Τότε όλοι θα σπεύσουν να μας θυμίσουν πού πηγαίνουν τα μήλα όταν πέφτουν από τις μηλιές.

Λίγα χρόνια College Fuck Fest και μετά θα επιστρέψει σαν "πεφωτισμένη" με φιλοδοξία μέχρι και να μας κυβερνήσει. Αυτή είναι η ποιότητα του αμερικανικού συστήματος των Κολεγίων. Όχι Έλληνας πρωθυπουργός, αλλά Πλανητάρχης μπορείς να γίνεις μέσω αυτού. Το απέδειξε και ο τελειωμένος μεθύστακας Μπους με τις "καλές" σπουδές στο Γέιλ. Αυτό δεν είδαμε να συμβαίνει και με την Σάρα Πέιλιν; Την Κυβερνήτη της Αλάσκα, παραλίγο αντιπρόεδρο των ΗΠΑ και πιθανόν μελλοντική υποψήφια για την προεδρία των ΗΠΑ; Αυτή έβγαινε στα χρόνια των σπουδών της στα Κολέγια με μπλούζες που ανέγραφαν …"δεν έχω χρήματα, αλλά έχω μεγάλα βυζιά". Κρίνοντας από την εξέλιξή της, εικάζουμε ότι προφανώς αυτά απέδωσαν στο άρμεγμα. Αυτό εννοούν "καλές" κολεγιακές σπουδές και σ' αυτόν τον δύσκολο "στίβο" πάνε ν' "αγωνιστούν" όλα τα παιδιά των "εκλεκτών" που μας κυβερνούν. Εδώ μέχρι κι ο Γιωργάκης στα χρόνια της "θείας επιφοίτησής" του κάπνιζε μαριχουάνα. Το κορίτσι, που είναι πιο ξύπνιο από αυτόν, δεν ξέρει τι θα κάνει;

Από τώρα "χτίζουν" το μέλλον της. Τελείωσε το Κολέγιο Αθηνών —ένα κοινό Λύκειο δηλαδή— και της έκαναν ειδικά αφιερώματα, χαρίζοντάς της ολόκληρα "σαλόνια" στις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας. Επίτευγμα μέγα να τελειώσει κάποιος το Λύκειο και στη συνέχεια να πάει σε πληρωμένο Κολέγιο. Τιμήθηκε δηλαδή για κάτι, το οποίο κάνουν όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, που είναι απλά σε θέση να  στέκονται στα δύο τους πόδια και δεν τους θαυμάζουν για το "επίτευγμά" τους ούτε στα σαλόνια των σπιτιών τους. Ποιοι της έκαναν τα διθυραμβικά αφιερώματα; Οι εφημερίδες των διαπλεκομένων προμηθευτών του δημοσίου και των εργολάβων δημοσίων έργων. Αυτοί, οι οποίοι περιμένουν από τον πατέρα της νέες κρατικές διαφημίσεις, νέα δημόσια έργα και νέες προμήθειες, όταν βγει πρωθυπουργός.

Τι μας "είπαν" όλοι αυτοί; Ότι το συγκεκριμένο κορίτσι είναι το κάτι "άλλο". Ευφυέστατη σε βαθμό θαυμασμού. Ένα παιδί θαύμα. Αν είναι τόσο έξυπνη, όσο ισχυρίζονται τα ΜΜΕ της διαπλοκής, τότε πρέπει να γίνει τεστ πατρότητας, εφόσον δεν μπορεί να είναι κόρη του πατέρα της. Αυτού, ο οποίος ακόμα αναρωτιέται πού "πήγαν" τα δημόσια λεφτά, αλλά που γνωρίζει σίγουρα πού πάει η ιδιωτική του κόρη.  Αν όμως δεν είναι τόσο έξυπνη όσο ισχυρίζονται, τότε οι εκδότες είναι κοινωνικοί εγκληματίες. Γιατί; Γιατί σε έναν κόσμο, στον οποίον η επωνυμία και η αναγνωρισιμότητα είναι πλέον κεφάλαιο, αυτοί αποφάσισαν να ξεχωρίσουν ένα άτομο από τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα και να του δώσουν την απόλυτη υπεροχή στη γενιά του. Την ώρα που οι "κοινοί" Έλληνες θα βγάζουν τα μάτια τους στο διάβασμα, για να "ξεχωρίσουν" κάποτε στη ζωή τους, η κόρη του Γιωργάκη θα ζει προκαταβολικά ως επώνυμη, χωρίς ποτέ να έχει κάνει το παραμικρό πραγματικά ξεχωριστό στη ζωή της.

Την ώρα που τα παιδιά των "κοινών" Ελλήνων θα παγιδεύονται στο ίντερνετ, εξαιτίας της οικονομικής τους αδυναμίας να ζήσουν μια πραγματική ζωή, αυτή θα την ζει. Τα παιδιά των "κοινών" Ελλήνων θα κάνουν virtual ταξίδια στον κυβερνοχώρο και αυτή θα κάνει πραγματικά ταξίδια στον κόσμο. Τα παιδιά των "κοινών" Ελλήνων θα γερνάνε μπροστά σε ένα μίζερο πληκτρολόγιο και αυτή θα "ανανεώνεται" σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη. Τα παιδιά των "κοινών" Ελλήνων θα μαζεύουν πίκρες από την αφραγκία και αυτή θα μαζεύει "εμπειρίες" δημοσία δαπάνη από τον πλούσιο κρατικό μισθό τού από γεννήσεώς του κρατικοδίαιτου πατέρα της.

Ποιος θα τη συναγωνιστεί; Όταν τα παιδιά των "κοινών" Ελλήνων, που σήμερα παίρνουν τα πτυχία το ένα μετά το άλλο, θα σερβίρουν καφέδες με τον δίσκο, αυτή θα έρθει και με το άλλοθι των "καλών" σπουδών θα βολευτεί κατ’ ευθείαν σε κάποια υψηλή θέση, είτε του δημοσίου είτε κάποιας πολυεθνικής των "αφεντικών" και των "διαπλεκομένων" συμμαθητών και φίλων του πατέρα της. Στο τέλος θα της δώσουν και ένα "καλό" παιδί από τα "δικά" τους και θα τη δούμε νυφούλα στις κοσμικές στήλες. Θα δούμε το "καλό" της σπίτι στα περιοδικά. Θα δούμε τη γέννηση του "εκλεκτού" της γόνου στα δελτία ειδήσεων. Όλα εκ του ασφαλούς. Όλα στημένα από τη στιγμή που γεννιούνται οι "πετυχημένοι". Τόσο δίκαιη είναι η κοινωνία των "Κωλέτηδων".

Ο αναγνώστης αρχίζει πλέον κι αντιλαμβάνεται τον λόγο που όλοι αυτοί οι μεγαλοσχήμονες της κοινωνίας μας στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία. Δεν τα στέλνουν εκεί, για να τους δώσουν καλύτερα "εφόδια" γνώσης για το μέλλον τους. Τα στέλνουν, για να κρατήσουν την οικογενειακή θέση στη "συμμορία" που λυμαίνεται τη χώρα. Τα στέλνουν, για να τους δώσουν τις κατάλληλες γνωριμίες, ώστε να επιτύχουν το ιδανικό μέλλον. Είναι επένδυση γι' αυτούς να έχουν συμμαθητή τους το παιδί του επώνυμου εφοπλιστή ή διαπλεκόμενου και όχι το παιδί του υδραυλικού ή του εργάτη. Τα ίδια είκοσι τέσσερα γράμματα της ελληνικής γλώσσας μαθαίνουν από τους δασκάλους τους, αλλά εκεί καλλιεργούν και τη μητρική "γλώσσα" της "φυλής" τους.

Στο σημείο αυτό χρήσιμο είναι να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, για να μην έχει ο αναγνώστης εσφαλμένες εντυπώσεις. Κάποιοι καλλιεργούν έναν "μύθο" γύρω από τα καλά σχολεία και τις "καλές" σπουδές. Τα σχολεία είναι σαν τα γυμναστήρια. Μπορεί ένας κουτσός, επειδή θα πάει στο καλύτερο γυμναστήριο, να γίνει ολυμπιονίκης; Όχι βέβαια. Κουτσός είναι και τέτοιος θα παραμείνει. Το πολύ-πολύ να βελτιώσει ελάχιστα τα μειονεκτήματά του. Αντίθετα τα ταλέντα μπορούν να μεγαλουργήσουν ακόμα και στις αλάνες. Απλά οι αλάνες έχουν την τάση να "καταβροχθίζουν" ταλέντα και να τα αποπροσανατολίζουν. Αυτή είναι η διαφορά. Στα καλά γυμναστήρια το ταλέντο δεν θα χαθεί και αυτό αποτελεί μέριμνά τους, ενώ στην αλάνα τα πάντα ανήκουν στη μέριμνα των συμμετεχόντων.

Το ανάλογο συμβαίνει και με τα σχολεία. Το "κουτσάλογο" θα παραμείνει τέτοιο, όπου κι αν το στείλεις να "γυμνάζεται". Τα "μέσα", δηλαδή, τα οποία διαφημίζουν τα διάφορα ιδιωτικά σχολεία ότι παρέχουν στους μαθητές τους, είναι όλα δευτερεύουσας σημασίας σ' ό,τι αφορά την ίδια τη διαδικασία της εκπαίδευσης. Το "καλό" σχολείο δεν "γεννά" τους "μεγάλους" άνδρες ή τις "μεγάλες" γυναίκες. Οι μεγάλοι άνθρωποι γεννιούνται στις μήτρες των μανάδων τους. Ο ταλαντούχος, σε όποιο περιβάλλον και να βρεθεί, θα ξεχωρίσει. Ακόμα κι αν εκπαιδεύεται σε ένα σχολείο με ελενίτ και χωρίς κουφώματα, αυτός θα ξεχωρίσει. Ένα θα του δίνεις, δέκα θα παίρνει. Οι υπόλοιποι δεν θα δουν ούτε τη "σκόνη" που θ' αφήσει πίσω του.

Κανένα "καλό" σχολείο δεν μπορεί να ακυρώσει τις επιλογές της φύσης. Το "καλό" σχολείο απλά παρέχει συνθήκες, για να μπορούν οι πολλές μετριότητες να έχουν ένα ικανοποιητικό "βήμα". Το "καλό" σχολείο απλά δεν θα αφήσει να χαθεί το ταλέντο που έτυχε να βρεθεί υπό τη σκέπη του. Έχει συμφέρον να το κάνει αυτό, γιατί αυτό στην ουσία "πουλάει". Πουλάει τη "λάμψη" των ελάχιστων ταλέντων του, για να "γυαλίζουν" τα "μπακίρια" της μετριότητας, τα οποία πληρώνουν για ν' αποφοιτήσουν μαζί με τους ικανούς. Οι υποτροφίες γι' αυτόν τον λόγο δίνονται και αποτελούν ουσιαστικό μέρος της πολιτικής αυτών των σχολείων. Τραβούν από την κοινωνία λαμπερούς ανθρώπους, για να λάμπουν τα "μπακίρια". Οι ικανοί παίρνουν δωρεάν αυτό το οποίο οι υπόλοιποι πρέπει να ακριβοπληρώσουν, για να εξαργυρώσουν στη συνέχεια.

Αντιλαμβανόμαστε ότι όλο αυτό το ακριβό παιχνίδι των ιδιωτικών σχολείων έχει ως στόχο την ειδική "κοινωνικοποίηση" αυτών, που μπορούν να τα πληρώνουν. Είναι "επένδυση" για το ασφαλές μέλλον. Είναι επένδυση για τους ισχυρούς να διατηρήσουν τις μεταξύ τους συναναστροφές και αυτές των παιδιών τους. Είναι επένδυση και για τους νεόπλουτους, εφόσον εξασφαλίζουν στα παιδιά τους μια καλή γνωριμία με τα μελλοντικά αφεντικά αυτού του τόπου. Αυτό το παιχνίδι ξεκίνησε από το Κολέγιο Αθηνών και γρήγορα απέκτησε μια "αυλή" ομοειδών σχολείων με ομοειδείς στόχους.

Στην πραγματικότητα εκεί μέσα δεν γίνεται κάτι το ιδιόμορφο στο θέμα της γνώσης. Πίσω από τις πόρτες αυτών των "δυτικόστροφων" κολεγίων κρύβεται η δυτική σκέψη και άποψη περί ανθρώπινων "ειδών". Η δυτική σκέψη —και κυρίως η αγγλοσαξονική— η οποία θέλει το ανθρώπινο είδος σε "διαβάθμιση". Μια σκέψη, η οποία θέλει κάποιους ανθρώπους να αισθάνονται "ανώτεροι", που δικαιούνται τα πάντα και εκ του ασφαλούς και κάποιους άλλους να είναι "κατώτεροι", που πρέπει να λένε και ευχαριστώ και μόνον που υπάρχουν. Μια σκέψη ακριβώς αντίθετη με την κλασσική ελληνική σκέψη, η οποία εφεύρε τη δημοκρατία και δίδαξε στον κόσμο την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Μια σκέψη κραυγαλέα ανθελληνική.

Αυτή η γνώση, που "μεταγγίστηκε" από τη Δύση στην ελληνική κοινωνία είναι το κεφάλαιο αυτών των κολεγίων. Η γνώση του "καπελώματος" όλων των άλλων. "Καπελώνουν" τους πάντες και τα πάντα. Εκπαιδεύουν τους μαθητές τους να φέρονται απλά "διαφορετικά", για να δείχνουν "ανώτεροι". Εκπαιδεύουν τους μαθητές τους να αναγνωρίζουν ξένες κυρίως "ανωτερότητες", για να μπορούν να απαιτούν και αυτοί το ίδιο από τους "κοινούς" Έλληνες. Αυτό το κεφάλαιο περνάει μέσα από τα συστήματα εκπαίδευσής τους. Στην πραγματικότητα μέσα σ’ αυτά τα συστήματα δεν έχει προτεραιότητα η γνώση, παρά καλλιεργείται μια νοοτροπία. Μια νοοτροπία πολύ συγκεκριμένη, η οποία έχει σχέση με αυτό το "καπέλωμα". Μια νοοτροπία, που παράγει "ανώτερους". Μια νοοτροπία, που δίνει χαρακτηριστικά συμμορίας στους ατάλαντους. Μια νοοτροπία, η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να δώσουν εφαρμογή στο γνωστό "η ισχύς εν τη ενώσει".

Αυτός ήταν ο στόχος των Κολεγίων και γι' αυτόν τον λόγο αυτά ήταν χρήσιμα στην Ελλάδα των "Κωλέτηδων". Μέσα εκεί τα παιδιά αυτών των "Κωλέτηδων" θα ανέπτυσσαν με τον πιο έντονο τρόπο τη συντροφικότητα των συνενόχων. Το ένα θα προστάτευε και θα βοηθούσε το άλλο, γιατί ο κίνδυνος ήταν μεγάλος και πανταχού παρών. Γνώριζαν οι δοσίλογοι "Κωλέτηδες" τι ακριβώς έκαναν εις βάρος του λαού και γνώριζαν όχι μόνον πώς να προστατεύονται, αλλά και πώς να διαιωνίζουν τη δυνατότητά τους να "προοδεύουν" σε στημένες συνθήκες. Γι' αυτόν τον λόγο έχτισαν τα διάφορα "ξενόδουλα" Κολέγια των ξενόδουλων μαθητών, τα οποία προορίζονται να κυβερνήσουν τη "Μπανανία". Για όλους αυτούς ο κόσμος πίσω από τη μάντρα του Κολεγίου τους ήταν ένας κόσμος εχθρικός κι επικίνδυνος.

Έτσι "γαλουχούνται" οι κολεγιόπαιδες πίσω από τους ψηλούς μαντρότοιχους και τις βαριές σιδερένιες πόρτες των ιδιωτικών Κολεγίων. Οι απόφοιτοί τους έβλεπαν πάντα σαν πιο ασφαλείς τις πρεσβείες των "Μεγάλων Δυνάμεων", παρά την Ελληνική Βουλή απέναντι. Πιο πολύ εμπιστεύονταν τον Αμερικανό, τον Βρετανό ή τον Γάλλο πρέσβη, παρά τον Έλληνα γείτονα. Τους εμπιστεύονταν, γιατί αυτοί ήταν οι μεγάλοι "ευεργέτες" τους. Αυτοί, όχι μόνον θα τους βοηθούσαν στον "διορισμό" της εύκολης επιτυχίας, αλλά και θα τους "έσωζαν", αν αυτό χρειαζόταν σε μια κρίσιμη ώρα. Μια κρίσιμη ώρα, η οποία πάντα συνδεόταν όχι με την εισβολή κάποιων ξένων, αλλά με την αντίδραση των ίδιων των Ελλήνων. Εκπαιδεύονται για τέτοιες ώρες. Ακόμα και σήμερα υπάρχει ειδικό σχέδιο εκκένωσης της Αθήνας, το οποίο έχει ως βασική "λεκάνη" συγκέντρωσής τους τα Κολέγια της πρωτεύουσας. Το "εκπαιδευτικό" Deere του Καραμανλή είναι κατά το ήμισυ μια καθαρή αμερικανική στρατιωτική βάση.

Αυτό είναι το όλο κόλπο, μέσω των οποίων αναπαράγονται οι πλούσιοι και ισχυροί της χώρας. Το κόλπο, που τους δίνει το μονοπώλιο στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή. Κάνουν χρήση των μέσων τους και απομονώνουν τα παιδιά τους από τα παιδιά των κοινών Ελλήνων. Χρησιμοποιούν τον σημερινό πλούτο τους για μελλοντική απόδοση. Έτσι διατηρούν μόνιμα την υπεροχή. Είναι πλούσιοι ανάμεσα σε φτωχούς. Έχουν περιουσία ανάμεσα σε πένητες. Από τη στιγμή που έχουν αυτό το οικονομικό πλεονέκτημα, φυσικό είναι στη συνέχεια ν' αγοράζουν ακριβούς τίτλους σπουδών και να τους "εξαργυρώνουν" με υψηλές πολιτικές, κρατικές και οικονομικές θέσεις. Αποκτώντας το πλεονέκτημα, μπορούν και το διαιωνίζουν μέσα στον χρόνο.

Επαγγελματίες "ανώτεροι". "Έξυπνοι" από τα γεννοφάσκια τους. Δεν είναι παράξενο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μόλις αποφοίτησε από το Κολέγιο, ανέλαβε μια κρατική θέση στην Εθνική Τράπεζα, η οποία για τους υπόλοιπους "κοινούς" Έλληνες είναι απλά ένα άπιαστο "όνειρο". Δεν είναι παράξενο που μέχρι και ο φουκαράς ο "Κοζανίτης" κολεγιόπαις Παπακωνσταντίνου διετέλεσε σε πολύ νεαρή ηλικία μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΟΤΕ. Σε ηλικία που οι "κοινοί" Έλληνες λιώνουν τα παπούτσια τους, μέχρι να βρουν μια δουλίτσα, ο κολεγιόπαις έπαιρνε το ασανσέρ, για ν' ανέβει στον τελευταίο όροφο του μεγάρου της λεωφόρου Κηφισίας. Στη συνέχεια "περπατώντας" έγινε βουλευτής, ευρωβουλευτής και θεωρεί θέμα χρόνου μια υπουργοποίησή του. Απλά πράγματα. Δικό τους είναι το κράτος και όπως θέλουν το μοιράζουν.

Ό,τι θέση προκύψει και έχει σχέση με την εξουσία, αυτοί την παίρνουν. Έχουν δημιουργήσει μόνοι τους και με τα δικά τους ΜΜΕ ένα ψευδο-σταρ-σύστεμ "ανώτερων" ανθρώπων. "Ανώτερων" σε όλους τους κλάδους. Γιατί να ψάχνουν οι Έλληνες στο "καλάθι" των κοινών Ελλήνων, όταν υπάρχουν τα πολυτελή "φυτώρια" των Κολεγίων; Ας πάρει κάποιος να εξετάσει την πιο αντιπροσωπευτική περίπτωση του είδους, που είναι το Αμερικανικό Κολέγιο. Τα πάντα διαθέτει το πολυτελές "ράφι" του Κολεγίου; Όλα τα διαθέτει και όλα τα μπορεί το Κολέγιο. Μιλάμε για ένα πραγματικό Mall προσώπων-προϊόντων. Η χαρά του "καταναλωτή" ψηφοφόρου. Όλα τα "προϊόντα" επώνυμα. Με την ίδια νοοτροπία και "ποιότητα" μπορούν ν' αναλάβουν τα πάντα. Ένα πραγματικό "διαϊδεολογικό" θαύμα. Καλύπτουν όλο το πολιτικό "φάσμα" απ' άκρη σ' άκρη.

Τι θέλουν οι Έλληνες; Ακροδεξιό; Πάρε έναν Βορίδη. Τι θέλουν οι Έλληνες; Έναν λαϊκό Δεξιό; Πάρε έναν Σαμαρά. Τι θέλουν οι Έλληνες; Έναν παραδοσιακό Δεξιό; Πάρε έναν Καραμανλή ή έναν Μητσοτάκη. Τι θέλουν οι Έλληνες; Φιλελεύθερο; Πάρε έναν Μάνο. Τι θέλουν οι Έλληνες; Σοσιαλιστή; Πάρε έναν Γιωργάκη πακέτο με τον Γερουλάνο. Τι θέλουν οι Έλληνες; Αριστερό; Πάρε έναν Μπίστη. Ακόμα και σταλινικό κομμουνιστή να θέλουν, θα τον βρουν στο "ράφι" του Κολεγίου. Υπάρχει πιο αυθεντικός ΚΚΕς από την κόρη της Παπαρήγα; Πάρε μια κόρη να 'χεις. Τώρα προτείνουν μέσω της νεοταξίτικης Δράσης μέχρι και τον Μαρκουλάκη. Τον θέλεις; Πάρτον. Όμορφος είναι, υγιής είναι και δεν κοστίζει παραπάνω από τους άλλους. Τι σημασία έχει που δεν λέει τίποτε. Οι άλλοι λένε; Αυτός τουλάχιστον είναι όμορφος. Πραγματικό "Armani". Θα πάει στην Ευρώπη και θα πουν οι Ευρωπαίοι …"να ένας ωραίος Έλληνας". Μιλάμε για "ευκαιρία". Το "αφεντικό" τρελάθηκε και χαρίζει επώνυμα προϊόντα.

Από τη στιγμή που οι απόφοιτοι των Κολεγίων ελέγχουν την εξουσία, ελέγχουν κι όλα τ' άλλα. Όλους εκείνους τους χώρους, στους οποίους εντελώς εσφαλμένα οι υπόλοιποι Έλληνες νομίζουν ότι λειτουργεί ο ελεύθερος ανταγωνισμός. Χώρους όπως για παράδειγμα η οικονομία, η τέχνη ή η λογοτεχνία. Δυστυχώς, εξαιτίας τους, τίποτε δεν λειτουργεί "καθαρά" σ' αυτήν τη χώρα. Τα πάντα είναι "στημένα" και οι "επιτυχίες" εξ’ αρχής καπαρωμένες. Η εξουσία αποφασίζει ποιος θα γίνει μεγιστάνας και ποιος θα παραμείνει ψιλικατζής. Η εξουσία διαπλέκεται με τους επιχειρηματίες και αυτή τελικά αποφασίζει ποιος θα "πετύχει" και ποιος θα "αποτύχει. Όταν την εξουσία την έχει ο κολεγιόπαις Καραμανλής, ποιον θα επιλέξει να επιδοτήσει, να "ρυθμίσει" ή να φοροαπαλλάξει; Τον τυχαίο αυτοδημιούργητο ή τους "ομόσταβλους" συμμαθητές Μπόμπολα, Λάτση ή Βαρδινογιάννη;

Κανένας από αυτούς δεν έγινε μεγιστάνας μέσα από την αγορά. Ας ψάξει κάποιος να βρει τις απαντήσεις στην ιστορία τους. Όλοι τους έγιναν μεγιστάνες με ένα κρατικό χαρτί. Ένα αποκλειστικό κρατικό "συμβόλαιο", μια κρατική "εργολαβία", μια κρατική "προμήθεια". Όλοι "ελέω εξουσίας" μεγιστάνες. Αν χάσει την εξουσία ο Καραμανλής από τον επίσης "ομόσταβλο" και κολεγιόπαιδα Παπανδρέου, τι θ' αλλάξει για όλους αυτούς; Αλλάζει τίποτε γι' αυτούς, όταν εναλλάσσονται στην εξουσία η "δεξιά" ΝΔ με το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ; Δικά τους "μαγαζιά" είναι. "Μαγαζιά" της Δεξιάς. "Μαγαζιά" των υπαλλήλων των Αμερικανών και του Σκόμπυ. Τα δικά τους συμφέροντα υπηρετούν καί τα δύο.

Οι κολεγιόπαιδες της εξουσίας δημιουργούν ανάμεσα στους συμμαθητές τους τούς μεγιστάνες της οικονομίας και οι εταιρείες αυτών των μεγιστάνων χρηματοδοτούν αποκλειστικά τα κόμματα των συμμαθητών τους. Τα κόμματα του Κολεγίου δημιουργούν τους Λάτσηδες και οι εταιρείες των Λάτσηδων χρηματοδοτούν τα κόμματα. Μονοπώλιο παντού. Ένα πραγματικό καρτέλ. Ένα ολέθριο καρτέλ, το οποίο παραδίδει στην κυριολεξία την πατρίδα μας στα χέρια κάποιων πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων. Ένα εγκληματικό καρτέλ, το οποίο, μέσω της αναξιοκρατίας και του νεποτισμού, την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη σήψη και στην πλήρη διάλυση. Ένα αμερικανόπνευστο πλέον καρτέλ, που παίρνει για λογαριασμό του τα "φιλέτα" και δεν ξεχνάει ποτέ στη μοιρασιά τα "παιδιά" των υπολοίπων "Μεγάλων Δυνάμεων". Δεν ξεχνά ούτε τις Ελληνογερμανικές σχολές ούτε τις Ελληνογαλλικές Ουρσουλίνες. Ούτε καν τις Ελληνορωσικές "συντρόφισσες".

Σε όλους τους χώρους γίνονται τα ίδια. Αναξιοκρατία με την "υπογραφή" του Κολεγίου και των υπολοίπων ιδιωτικών σχολείων της συμμορίας. Πλήρης "μπανανοποίηση", η οποία καθιστά την πατρίδα μας ένα επιφανές μέλος της κοινωνίας των κρατών της κεντρικής Αφρικής. Ακόμα και ο "κωλοτούμπας" Μαρκουλάκης όλο και κάποιον συμμαθητή του θα έχει "ενοχλήσει", προκειμένου να πάρει κάποιο ρολάκι ή κάποια εκπομπή στην τηλεόραση. Κάποιον συμμαθητή παραγωγό ή καναλάρχη θα έχει "αγγαρέψει". Όλο και κάποιον επιφανή συμμαθητή θα έβαλε ως "κράχτη" να τον χειροκροτεί στις πρεμιέρες του. Όλο και κάποιον συμμαθητή Χωμενίδη θα έβαλε να του κάνει "κριτική". Θέλουν και τα "ταλέντα" τη "μίζα" τους, για να ξεκινήσουν τον "θρίαμβό" τους. Τα ίδια συμβαίνουν παντού. Αλληλοβοήθεια… σε βαθμό να μπορούμε να μιλάμε για πραγματική συμμορία. Μια κολεγιακή συμμορία, η οποία λυμαίνεται τα πάντα σε όλους τους χώρους.

Ποιος για παράδειγμα είναι ο πιο γνωστός συγγραφέας στη χώρα με το ελάχιστο έργο; Ο "αυστηρός" κριτικός του Μαρκουλάκη. Ο κολεγιόπαις Χωμενίδης. Τα μέσα των συμμαθητών του τον έκαναν διάσημο πριν καν αποφασίσει να γράψει. Έγινε γνωστός όταν πήγε ν' αγοράσει χαρτί και μολύβι, προκειμένου να γράψει τα "έπη" του. Έγινε διάσημος, όταν έβγαλε την πρώτη φωτοτυπία του έργου του. Οι "κοινοί" Έλληνες μπορούν να γράφουν ό,τι θέλουν, αλλά δεν προβάλλονται. Μετά θάνατον μόνον και αν κάποιος εκδότης του Κολεγίου αγοράσει τα δικαιώματά τους κι αποφασίσει να πλουτίσει, "δικαιώνοντάς" τους. Απλός ομοφυλόφιλος να είσαι, που απλά αναζητά την προβολή, δεν πρόκειται να διακριθείς όσο κι αν προσπαθείς να προκαλέσεις ταραχή, παραβιάζοντας τα όρια. Τον κολεγιόπαιδα Χατζηστεφάνου θα βρεις μπροστά σου. Με μόνο εφόδιο έναν κώλο, μόνον αν είσαι κολεγιόπαιδο μπορείς να γίνεις πλούσιος και διάσημος.

Σ' αυτήν τη χώρα ζούμε. Στη χώρα των "Κωλέτηδων" των Κολεγίων. Στη χώρα, που ποτέ δεν ξεφεύγει από τον έλεγχο των ξένων. Των ξένων, οι οποίοι διατηρούν σε μόνιμη ομηρία τους "εκλεκτούς" "Κωλέτηδες". Τους γονείς των σπουδαστών των Κολεγίων. Τους επαγγελματίες "κοσμοπολίτες" πρώην, νυν και αεί δοσίλογους. Ποια εθνικά συμφέροντα θα υπερασπιστούν οι εξουσίες μας, όταν η στελέχωσή τους μονοπωλείται από αυτούς; Αυτοί πάντα κάνουν ό,τι τους πουν τα "αφεντικά" να κάνουν. Ό,τι τους "παίζουν", αυτό "χορεύουν". Αυτό έκαναν πάντα και αυτό κάνουν και τώρα.

Γνήσιοι "Κωλέτηδες". Κάποτε μας κυβερνούσαν, παριστάνοντας τους εθνικιστές και τρομάζοντας τον λαό με τους Τούρκους. Στη συνέχεια μας κυβερνούσαν ως φιλοδυτικοί δημοκράτες και τρόμαζαν τον λαό με τους κομμουνιστές. Σήμερα παριστάνουν τους διεθνιστές, εφόσον αυτό συμφέρει την Νέα Τάξη των αφεντικών τους. Υποστηρίζουν το "σχέδιο Ανάν". Υποστηρίζουν τη μετατροπή της θρησκευτικής μειονότητας της Θράκης σε εθνική. Δείχνουν αφύσικη "ευαισθησία" στο θέμα της λαθρομετανάστευσης. "Χαρίζουν" το όνομα της Μακεδονίας σε όσους ενδιαφέρονται. Αναζητούν με πάθος τα "δίκια" των Τσάμηδων. Όλα τα εθνικά μας θέματα είναι χώροι έκφρασης μιας ειδικής "ευαισθησίας" από πλευράς ιδιωτικών Κολεγίων.

Ας ψάξει κάποιος να βρει ποιοι "Έλληνες" είναι αυτοί, οι οποίοι συνήθως υπογράφουν για παραπομπές της Ελλάδας στα διεθνή δικαστήρια. Εκτός από τους γνωστούς Βαλιανάτους, Δημητράδες και Βοσκόπουλους, πάντα συνυπογράφουν οι διάσημοι Κολεγιόπαιδες. Οι διάφοροι "Μάνοι" και "Δήμου". Οι άνθρωποι είναι "κοσμοπολίτες" από τη φύση τους. Συμμετέχουν —και μάλιστα ως ιδρυτικά μέλη— σε όλες τις γνωστές "μη κυβερνητικές" οργανώσεις. Σε όλα τα "παρατηρητήρια", που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών. Τις οργανώσεις, οι οποίες χρηματοδοτήθηκαν αδρά με κρατικό χρήμα από τον "κοσμοπολίτη" Γιωργάκη. Τις οργανώσεις, οι οποίες, κάθε φορά που τις ψάχνεις λίγο περισσότερο, σε "οδηγούν" στον γνωστό Τζώρτζ Σόρος.

Οι άνθρωποι είναι "πολιτισμένοι" και δεν το κρύβουν. Τα βλέπουν τα πράγματα πιο "χαλαρά" και με μεγαλύτερη "ανεκτικότητα" απ' ό,τι οι υπόλοιποι "κοινοί" Έλληνες. Πιο "κοσμοπολίτικα" από τους βάρβαρους και απολίτιστους Έλληνες. Τα βλέπουν όπως συμφέρει τα "αφεντικά" τους να τα βλέπουν. Τα βλέπουν όπως τους μαθαίνουν στο Χάρβαρντ να τα βλέπουν. Οι υπόλοιποι Έλληνες είναι "κατώτεροι" και αυτό το καταλαβαίνουν από την πρώτη μέρα που γεννιούνται σ' αυτήν την κοινωνία. Ό,τι και να κάνουν, δεύτεροι θα έρθουν, γιατί είναι πάντα καπαρωμένη η πρώτη θέση. Ακόμα κι εκείνοι, που μπήκαν στο "πνεύμα" της Νέας Τάξης και αντιλήφθηκαν εγκαίρως την αξία της γνώσης, δεν διαφέρουν από τους υπόλοιπους.

Μαζεύουν πτυχία και μεταπτυχιακά και πάλι οι δουλειές που βρίσκουν είναι των 700 ευρώ. Όταν βρίσκουν, γιατί οι περισσότεροι πολυπτυχιούχοι στο τέλος και πάλι καταλήγουν ντελιβεράδες και σερβιτόροι. Το γεγονός ότι γνωρίζεις το "παιχνίδι" της Νέας Τάξης, δεν σημαίνει ότι θα σε αφήσουν και να το "παίξεις". Ξοδεύουν οι κοινοί Έλληνες από το υστέρημα τους, για να μορφώσουν τα παιδιά τους και αδυνατούν να συναγωνιστούν τους "Κωλέτηδες", οι οποίοι απλά "επενδύουν" από το περίσσευμά τους. Οι άξιοι και οι ικανοί τυραννιούνται στους δρόμους για ένα μεροκάματο και οι "ανώτεροι" με συνοπτικές διαδικασίες βολεύονται σε γραφειάρες με κολεγιακές "συστάσεις".

Αυτό το οποίο πρέπει να καταλάβει ο αναγνώστης είναι το μυστικό αυτής της υπεροχής τους. Το μυστικό τους είναι η ίδια η εξουσία. Η εξουσία, που τους δίνει τη δύναμη να ελέγχουν το ίδιο το κράτος. Η μόνιμη δυνατότητά τους να το ελέγχουν και να βολεύονται από αυτό. Είναι τόσο αδίστακτοι, που μπορούν να κάνουν το οποιοδήποτε έγκλημα, προκειμένου να μην χάσουν τον έλεγχό του. Αυτοί, που ζουν πλούσια από τις "εμφυλιοπολεμικές" συνθήκες, είναι σε θέση να μας μπλέξουν ακόμα και σε πραγματικό πόλεμο, προκειμένου να μην το χάσουν. Γι' αυτόν τον λόγο στηρίζονται μόνιμα στις "πλάτες" των ξένων, οι οποίοι μπορούν να τους προσφέρουν μέχρι και τέτοιους "προκάτ" πολέμους. Πολέμους, που καθηλώνουν τον λαό στη φοβία και την ανασφάλεια, για να μπορούν αυτοί να τρώνε και να πίνουν μόνιμα εις βάρος του κορόιδου. Γι' αυτόν τον λόγο ακριβοπληρώνουν τα σχολεία και τα κολέγια των ισχυρών.

Ό,τι και να γίνει, έχουν τα μέσα να καταφέρουν τους στόχους τους. Τουλάχιστον έτσι πιστεύουν. Θα τους βοηθήσουν οι "φίλοι" τους από την απέναντι πλευρά του Αιγαίου. Οι όμοιοί τους κεμαλιστές. Τι διάολο. Τόσα χρόνια "συγκάτοικοι" ήταν με τα παιδιά τους στα διάφορα Χάρβαρντ. Τα παιδιά της Τσιλέρ ή του Γιλμάζ ή του Μπαϊκάλ και αυτά προαλείφονται να αναλάβουν την εξουσία στη γείτονα με τις ίδιες προδιαγραφές. Όλοι αυτοί ήταν συγκάτοικοι με τα δικά μας "ανώτερα" παιδιά στα Κολέγια της Εσπερίας. Δεν θα τους χαρίσουν ένα "θερμό" επεισόδιο, προκειμένου να επιβιώσουν; Δεν θα τους χαρίσουν ένα "θερμό" επεισόδιο, για να ξεκινήσει ο Γιωργάκης την πρωθυπουργική του καριέρα σαν "ήρωας" και "προστάτης" των "ταπεινών" Ελλήνων; Να ξεκινήσει κι αυτός με "ευχαριστίες" προς τους Αμερικανούς, όπως έκανε ο "Παλαιολόγος" Σημίτης.

Απλά πράγματα. Τώρα, που κινδυνεύει ο δικομματισμός των "Κωλέτηδων" να καταρρεύσει, οι Έλληνες πρέπει να περιμένουν από αυτούς τα χειρότερα. Προκειμένου όλοι αυτοί να σώσουν τα κεκτημένα και τους κολεγιακούς μηχανισμούς που τα διατηρούν, είναι σε θέση να μας βάλουν σε περιπέτειες. Ζούμε σε "ύποπτους" καιρούς και πρέπει και ο λαός ν' αναλάβει τις ευθύνες του. Αν δεν προσπαθήσει να σωθεί μόνος του, κανένας δεν πρόκειται να τον σώσει.

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές έκανε ένα πρώτο βήμα. Με την αποχή του αποκάλυψε σε όλους αυτούς ότι δεν τους "γουστάρει" καθόλου. Το επόμενο βήμα όμως είναι το πιο σημαντικό. Τώρα, που έδειξε ποιους δεν θέλει, πρέπει να δείξει ποιους θέλει. Πρέπει να αποφύγει την παγίδα των "ειδώλων" που του στήνουν οι ίδιοι. Πρέπει ν' αποφύγει τους "εκλεκτούς", οι οποίοι θα θελήσουν ν' αναλάβουν τον πόλεμο εναντίον των "εκλεκτών", για να συνεχιστεί η γνωστή "παράσταση". Πρέπει ν' αποφύγει τους κολεγιακούς "Μάνους", που του υπόσχονται να νικήσουν τον κολεγιακό δικομματισμό.

Αυτό είναι το ζητούμενο. Να μην πέσει στη δική τους παγίδα. Να μην αφεθεί στην προπαγάνδα των δικών τους μέσων και ξαναϋποστηρίξει τους δικούς τους ανθρώπους. Πρέπει να επιλέξει να δώσει την εξουσία σε νέα πρόσωπα, τα οποία θα στερήσουν από όλους αυτούς τον έλεγχο του κράτους. Πρέπει πάση θυσία ο κυρίαρχος λαός να αφαιρέσει από τα χέρια τους το κράτος. Να τους αφαιρέσει τη δύναμη, που τους επιτρέπει να μετατρέπουν την πατρίδα μας σε "Μπανανία". Αυτός πρέπει να είναι ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων. Να αφαιρέσουν άπαξ και δια παντώς το κράτος από τα χέρια των "εκλεκτών" των Κολεγίων.

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε το επόμενο βήμα ως το πιο κρίσιμο. Πρέπει τα πρόσωπα, που θα αναλάβουν την εξουσία, να μην έχουν καμία σχέση με αυτό το παρακρατικό "κύκλωμα", το οποίο αναπαράγεται στις αυλές των Κολεγίων. Πρέπει να "αποκολεγιοποιηθεί" ο κρατικός μηχανισμός. Κοινώς, πρέπει να φύγουν με τις κλωτσιές όλοι οι απόφοιτοι των Κολεγίων από τις κρατικές θέσεις. Δεν είναι δυνατόν να πλουτίζουν με τις κρατικές θέσεις αυτοί, οι οποίοι παριστάνουν στον λαό τους "ασυναγώνιστους" της ιδιωτικής οικονομίας. Πρέπει να "αποκολεγιοποιηθεί" το σύστημα εκπαίδευσης. Κοινώς, να μην παίρνουν δεκάρα τσακιστή από το κράτος όλα τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνει ο ελληνικός λαός με τα δικά του χρήματα τα "εκκολαπτήρια" των φιδιών, που τον δαγκώνουν.

Ένα είναι σίγουρο κύριε Καραμανλή. Η επιλογή που έκανες, ήταν σωστή για το "είδος" σου, αλλά δυστυχώς για σένα η εποχή δεν ευνοεί αυτό το "είδος". Ο κόσμος έχει πλέον αλλάξει. Ο ελληνισμός ο ίδιος έχει αλλάξει. Έχει "ενηλικιωθεί" και είναι έτοιμος να πάρει μόνος του ό,τι του ανήκει. Δεν μπορείτε πλέον να τον παγιδεύετε σε κομματικά ψευδοδιλλήματα και να τον σέρνετε σε κοινωνικούς "εμφυλίους". Είναι έτοιμος να διεκδικήσει ό,τι του στερούν οι ξενόδουλοι κηφήνες. Έχει απαιτήσεις και έχει αρχίσει πλέον να τις εκφράζει δυναμικά. Όχι να σας ψηφίσει, αλλά ούτε να σας βλέπει δεν θέλει. Όχι να σας θαυμάσει, σαν πετυχημένους "Χριστοφοράκους" δεν θέλει, αλλά απαιτεί να μπείτε φυλακή. Τα παιδιά του λαού και των δημοσίων σχολείων ήδη έχουν αρχίσει να δείχνουν τα "δόντια" τους. Θα παρατήσουν τα πληκτρολόγια και θα σας τα χτυπήσουν στα κεφάλια.

Αυτό το οποίο ζούμε σήμερα είναι στην κυριολεξία "τέλος εποχής". Το τέλος της εποχής του "Κωλέτη" και των "παιδιών" του. Αυτοί που —ελέω κράτους και ξένων— προοδεύουν εκ του ασφαλούς, επειδή λέγονται Καραμανλήδες ή Παπανδρέου ή Μητσοτάκηδες, είναι θέμα χρόνου να χάσουν την "ευκολία" τους. Αν τα παιδιά τους δεν έχουν τις ικανότητες να ξεχωρίσουν από μόνα τους, να είναι βέβαιοι ότι δεν θα επαναλάβουν την εύκολη "επιτυχία" τους όπου κι αν τα στείλουν. Στον νέο ελληνικό κόσμο δεν θα έχουν τη δική τους τύχη. Αν τα παιδιά του Καραμανλή δεν έχουν ικανότητες, θα ψήσουν ακόμα και τα σουβλάκια που απέφυγε ο πατέρας τους να ψήσει, προκειμένου να επιβιώσουν. Αν τα παιδιά του Παπανδρέου δεν έχουν ικανότητες, θα πατήσουν πολύ "πηδάλι" στη ζωή τους.

Κωλέτη …ζεις …εσύ τους οδηγείς.....προσοχή στον τοίχο στο τέλος του διαδρόμου.

 

 

 

 

Τραϊανού Παναγιώτης

Πρόεδρος του ΕΑΜ. Β’